21ο συνέδριο ΚΚΕ: Στην ίδια αδιέξοδη γραμμή, με σύγχυση, ανασφάλεια και φόβο για το μέλλον
Σημειώναμε σε πρόσφατη κριτική μας από τις σελίδες του ΛΔ πως οι
θέσεις του ΚΚΕ για το 21ο συνέδριο αποπνέουν σύγχυση, ανασφάλεια και
φόβο για το μέλλον. Διαπίστωση που επιβεβαιώθηκε και στις εργασίες του
συνεδρίου και στις ομιλίες του Δ. Κουτσούμπα στο συνέδριο, που πάσχισαν
να εκπέμψουν μια αισιοδοξία. Μια αισιοδοξία, ωστόσο, εμφανώς αγχώδη και
αμφίβολη που αποτυπώθηκε και με την ακροτελεύτια φράση του κλεισίματος
του στο συνέδριο ότι το ΚΚΕ «θα τα καταφέρει» και κυρίως μέσα
από την έμμεση ή άμεση ομολογία σωρείας προβλημάτων σε πολλά επίπεδα που
κατατρύχουν την κομματική λειτουργία και την ιδεολογικοπολιτική πορεία
του.
Μπορεί η εισήγηση της ΚΕ του ΚΚΕ να προβάλλει τη θέση πως το ΚΚΕ «βρίσκεται σήμερα σε πολύ καλύτερη θέση να αντιμετωπίσει την πολιτική πίεση και τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων», όμως, η θέση του αλληλογρονθοκοπείται με
περιγραφές σε άλλες γραμμές της εισήγησης και των θέσεων για το
συνέδριο. Αλληλογρονθοκοπείται με τις δικές του διαπιστώσεις ότι «ως
ένα μεγάλο βαθμό, η καθοδηγητική δουλειά από πάνω μέχρι κάτω δεν
βελτιώθηκε και δεν αντιστοιχήθηκε με τις στρατηγικές μας επεξεργασίες,
ιδιαίτερα στον κρίκο των τομεακών οργάνων, όπως είχε εντοπίσει το 20ό
Συνέδριο». Ότι «μετά το 20ό Συνέδριο δεν έχουμε θεαματική βελτίωση στη διακίνηση του καθημερινού Ριζοσπάστη». Και κυρίως με τη μαρτυρία του πως από το 20ό συνέδριο το ΚΚΕ «είχε ένα 7,31% της τότε δύναμης απώλειες σε διαγραφές που η συντριπτική τους πλειοψηφία αφορούν εθελοντική αποχώρηση – διαρροή» και πως «η συνολική μεταβολή της κομματικής δύναμης στην 4ετία είναι θετική κατά 0,7%». Που δείχνει μια σοβαρή κομματική αιμορραγία μελών και μια αδυναμία ανάπτυξης των δυνάμεων του,
την οποία η ηγεσία του ΚΚΕ προσπαθεί κυρίως να την εξηγήσει με τις
«πιέσεις» και τις «μεγάλες δυσκολίες» που αντιμετωπίζουν οι κομμουνιστές
από «αντικειμενικούς παράγοντες» και από τον αστικό και οππορτουνιστικό
περίγυρο, κρύβοντας πίσω από από αυτές τις δικές της βασικές
ιδεολογικοπολιτικές ευθύνες για τις απώλειες που σημειώνονται στις
γραμμές του και τη στασιμότητα της επιρροής του.
