5 εργάτριες νεκρές. Στο βωμό της «ανάπτυξής» τους, του «εκσυγχρονισμού» τους, της «υγιούς επιχειρηματικότητας». Με λίγα λόγια, και στη γλώσσα της αλήθειας, της ασύδοτης κερδοφορίας της οικονομικής ολιγαρχίας. Ένα ακόμη βαρύ έγκλημα της εργοδοσίας, της κυβέρνησης, του αστικού κράτους, προστίθεται στη μεγάλη λίστα των εργατικών δυστυχημάτων.
Δεν ήταν ένα «ατυχές γεγονός». Ούτε αποτελεί μια μεμονωμένη περίπτωση. Οι καραμπινάτες παρατυπίες και παρανομίες του «υπερσύγχρονου», κατά την κυβέρνηση, εργοστασίου κραυγάζουν πως πρόκειται για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, μια ακραία έκφραση της ζοφερής εργασιακής πραγματικότητας που επικρατεί στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, όπου η ασφάλεια των εργαζομένων αντιμετωπίζεται σαν γραφειοκρατικό εμπόδιο και θεωρείται αχρείαστη πολυτέλεια και εκτροχιασμός από την «αναπτυξιακή πορεία» ενός καπιταλισμού που γίνεται όλο και πιο άγριος.





