ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 21 ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ

21ο συνέδριο ΚΚΕ: Στην ίδια αδιέξοδη γραμμή, με σύγχυση, ανασφάλεια και φόβο για το μέλλον

Σημειώναμε σε πρόσφατη κριτική μας από τις σελίδες του ΛΔ πως οι θέσεις του ΚΚΕ για το 21ο συνέδριο αποπνέουν σύγχυση, ανασφάλεια και φόβο για το μέλλον. Διαπίστωση που επιβεβαιώθηκε και στις εργασίες του συνεδρίου και στις ομιλίες του Δ. Κουτσούμπα στο συνέδριο, που πάσχισαν να εκπέμψουν μια αισιοδοξία. Μια αισιοδοξία, ωστόσο, εμφανώς αγχώδη και αμφίβολη που αποτυπώθηκε και με την ακροτελεύτια φράση του κλεισίματος του στο συνέδριο ότι το ΚΚΕ «θα τα καταφέρει» και κυρίως μέσα από την έμμεση ή άμεση ομολογία σωρείας προβλημάτων σε πολλά επίπεδα που κατατρύχουν την κομματική λειτουργία και την ιδεολογικοπολιτική πορεία του.

Μπορεί η εισήγηση της ΚΕ του ΚΚΕ να προβάλλει τη θέση πως το ΚΚΕ «βρίσκεται σήμερα σε πολύ καλύτερη θέση να αντιμετωπίσει την πολιτική πίεση και τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων», όμως, η θέση του αλληλογρονθοκοπείται με περιγραφές σε άλλες γραμμές της εισήγησης και των θέσεων για το συνέδριο. Αλληλογρονθοκοπείται με τις δικές του διαπιστώσεις ότι «ως ένα μεγάλο βαθμό, η καθοδηγητική δουλειά από πάνω μέχρι κάτω δεν βελτιώθηκε και δεν αντιστοιχήθηκε με τις στρατηγικές μας επεξεργασίες, ιδιαίτερα στον κρίκο των τομεακών οργάνων, όπως είχε εντοπίσει το 20ό Συνέδριο». Ότι «μετά το 20ό Συνέδριο δεν έχουμε θεαματική βελτίωση στη διακίνηση του καθημερινού Ριζοσπάστη». Και κυρίως με τη μαρτυρία του πως από το 20ό συνέδριο το ΚΚΕ «είχε ένα 7,31% της τότε δύναμης απώλειες σε διαγραφές που η συντριπτική τους πλειοψηφία αφορούν εθελοντική αποχώρηση – διαρροή» και πως «η συνολική μεταβολή της κομματικής δύναμης στην 4ετία είναι θετική κατά 0,7%». Που δείχνει μια σοβαρή κομματική αιμορραγία μελών και μια αδυναμία ανάπτυξης των δυνάμεων του, την οποία η ηγεσία του ΚΚΕ προσπαθεί κυρίως να την εξηγήσει με τις «πιέσεις» και τις «μεγάλες δυσκολίες» που αντιμετωπίζουν οι κομμουνιστές από «αντικειμενικούς παράγοντες» και από τον αστικό και οππορτουνιστικό περίγυρο, κρύβοντας πίσω από από αυτές τις δικές της βασικές ιδεολογικοπολιτικές ευθύνες για τις απώλειες που σημειώνονται στις γραμμές του και τη στασιμότητα της επιρροής του.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

5 Ιουνίου 2019

Ο λαός μας χρειάζεται μια πραγματική Αριστερά

Οσο θα εξουσιάζουν τον λαό τα κόμματα της πλουτοκρατίας και η χώρα μας θα βρίσκεται κάτω από καθεστώς εξάρτησης και υποτέλειας, δεμένη στο άρμα της E.E. και του NATO, ο λαός θα υποφέρει, νέα αντιλαϊκά μέτρα  θα διαδέχονται το ένα το άλλο, η χώρα θα βρίσκεται σε διαρκή οικονομική επιτήρηση και έλεγχο από τα ξένα αφεντικά, θα σέρνεται και θα μετατρέπεται σε πολεμικό ορμητήριο των ιμπεριαλιστών.

Κανένα αστικό κόμμα δεν έχει να προσφέρει στον λαό τίποτα άλλο εκτός από αντιλαϊκή λιτότητα, φτώχεια και ανεργία. Σ’ αυτές τις συνθήκες το μεγάλο ζήτημα είναι πώς θα μπορέσουν οι εργαζόμενοι να οργανώσουν ένα πλατύ μέτωπο αντίστασης για να αποκρούσουν την αντιλαϊκή κυβερνητική επέλαση και να υπερασπίσουν αποτελεσματικά τα δικά τους συμφέροντα.
Το πραγματικό πρόβλημα μπροστά στις νέες αντεργατικές-αντικοινωνικές θύελλες που έρχονται μετά τις εκλογές είναι αν θα υπάρχει ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης ικανό να αποκρούσει τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα και να προασπίσει τα ζωτικά συμφέροντα του κόσμου της εργασίας, όποια από τα κόμματα αυτά κι αν βρίσκονται στην εξουσία.