Η στάση απέναντι στο πόλεμο στην Ουκρανία και το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. (Μέρος δεύτερο)

Για τη στάση ορισμένων πολιτικών δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά, απέναντι στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο και τα καθήκοντα του αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος

Δημοσιεύουμε το δεύτερο μέρος του άρθρου που αφορά τη στάση διάφορων πολιτικών δυνάμεων γύρω απ' τον πόλεμο στην Ουκρανία. Το άρθρο είναι αναδημοσίευση απ' το περιοδικό ΠΟΡΕΙΑ της νεολαίας του Μ-Λ ΚΚΕ.

Το ΚΚΕ και ο “ιμπεριαλιστικός πόλεμος” 

Όμως το χαρακτήρα του ρωσο-ουκρανικού πολέμου και της απάντησης που πρέπει να δώσει η λαϊκή-αντιιμπεριαλιστική πάλη διαστρεβλώνουν και οι αναλύσεις του ΚΚΕ που λειτουργούν ως συγκοινωνούν δοχείο με τον κούφιο αντικαπιταλισμό του ΝΑΡ και του τροτσκισμού.
Το ΚΚΕ εντοπίζει την έναρξη της ουκρανικής κρίσης στην περίοδο ολοκλήρωσης της καπιταλιστικής παλινόρθωσης το 1989-1991, με τη διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης. Όμως τα θεμέλια αυτής της κρίσης είχαν στην πραγματικότητα μπει από όταν ο χαρακτήρας της Σοβιετικής Ένωσης άλλαξε, από όταν η ηγεσία του ΚΚΣΕ πέταξε τον μαρξισμό-λενινισμό στον κάλαθο των αχρήστων και η σοσιαλιστική οικονομία έγινε λεία για τις φιλοδοξίες κάθε γραφειοκρατικού και αστικού στοιχείου, νεκρανασταίνοντας τον εθνικισμό, υποσκάπτοντας σταθερά τη φιλία και αλληλεγγύη των λαών της ΕΣΣΔ και των Λαϊκών Δημοκρατιών.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία βάζει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για όλη την Νοτιοανατολική Μεσόγειο

 Διευθετήσεις σε Αιγαίο-Κύπρο-Ανατολική Μεσόγειο – Καθ’ υπαγόρευση αναδιάταξη στόχων και επιλογών

Ο ρωσοουκρανικός πόλεμος και οι ασφυκτικές πιέσεις των ΗΠΑ διαμορφώνουν σημαντικές γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή. Ανατρέπονται παγιωμένες πολιτικές επιλογές, φτιάχνονται «ευκαιρίες» για συνέργειες και ΝΑΤΟϊκές «διευθετήσεις».