Γρήγορη αναζήτηση

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Επιχείρηση εξωραϊσμού της μνημονιακής πολιτικής

Εξωραϊσμός των αντιλαϊκών κατευθύνσεων που επιβάλλουν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα απο μία εθελόδουλη κυβέρνηση


Κατά την τελευταία συνεδρίαση του έκτακτου υπουργικού συμβουλίου, ο πρωθυπουργός επιχείρησε να προσδώσει κλίμα αισιοδοξίας τόσο για την εξέλιξη της οικονομίας και των μνημονιακών δεσμεύσεων, όσο και για τα λεγόμενα εθνικά θέματα.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μία ακόμα προσπάθεια εξωραϊσμού των αντιδραστικών-αντιλαϊκών κατευθύνσεων που επιβάλλουν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα με επίκεντρο τα πολλαπλά συμφέροντά τους, σε μία εθελόδουλη κυβέρνηση που προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία. Σε ό,τι αφορά την οικονομία και τις μνημονιακές υποχρεώσεις, αρκεί να σημειώσουμε πως η χώρα βρίσκεται πάντα καθηλωμένη σε καθεστώς «ελεγχόμενης χρεωκοπίας» και όλες οι δήθεν θετικές εξελίξεις ανάγονται στο απώτερο μέλλον και πάντως έξω και πέρα από τα λαϊκά συμφέροντα για τα οποία δήθεν κόπτεται η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Συνεχίζεται με αμείωτη ένταση η αντεργατική πολιτική κυβέρνησης -τρόικα και ΣΕΒ.


Το υπουργείο Εργασίας και ο ΣΕΒ
Θεματοφύλακες των μνημονιακών διατάξεων

Μέσα στον Μάρτη έγινε γνωστό από τον Τύπο πως πραγματοποιήθηκε συνάντηση της υπουργού Εργασίας, Εφ.Αχτσιόγλου, και ΣΕΒ, όπου συζητήθηκαν τα θέματα της επεκτασιμότητας των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και η λειτουργία του θεσμού της Διαιτησίας, χωρίς όμως να γίνει γνωστό και ποια ήταν η κατάληξή της.
Το τι συζητά η κυβέρνηση με τους μεγαλοβιομηχάνους όσον αφορά τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας φρόντισε να διαφωτίσει ο Γενικός Διευθυντής του ΣΕΒ με ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε πολύ πρόσφατα στα ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Οι θέσεις του ΚΚΕ για τα ελληνοτουρκικά και τον “ιμπεριαλιστικό πόλεμο”

Με αφορμή το 6ο Συνέδριο του Μ-Λ ΚΚΕ δημοσιεύουμε ένα κείμενο κριτικής των απόψεων του ΚΚΕ γύρω απ' τα ζητήματα του πολέμου και των ελληνοτουρκικών σχέσεων, που δημοσιεύτηκε στην εφημεριδα ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

  •              Στο πολυδιαφημισμένο (από τους ίδιους) “Πρόγραμμα” που ψηφίστηκε στο 19ο συνέδριο του ΚΚΕ, οι καθοδηγητές του, φρόντισαν να εντάξουν και την παρακάτω “θέση”: “Σε περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας, είτε σε αμυντικό  είτε σε επιθετικό πόλεμο, το κόμμα πρέπει να ηγηθεί στην αυτοτελή οργάνωση της εργατικής – λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει σε ολοκληρωτική ήττα  της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί  με την κατάκτηση της εξουσίας. Με την πρωτοβουλία και καθοδήγηση του Κόμματος να συγκροτηθεί εργατικό – λαϊκό μέτωπο με όλες  τις μορφές δράσης. Με σύνθημα: ο λαός να δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα, που όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την “ειρήνη” με το πιστόλι στον κρόταφο”.
  • Η “θέση” αυτή, πληθωρική σε υπονοούμενα και ασάφειες που την κάνουν να μοιάζει με εδάφιο σολομωνικής, και που τίποτε άλλο δεν κάνει παρά να πιστοποιεί τη σύγχυση και την ψευτοεπαναστατική  τροτσκιστικοφρένεια των συντακτών της, επαναλαμβάνεται  ατόφια και στην “πολιτική εισήγηση της ΚΕ του ΚΚΕ” στο 20ό συνέδριό του (που έγινε πριν από ένα χρόνο). Στην εν λόγω “πολιτική εισήγηση της ΚΕ του ΚΚΕ”, αμέσως ύστερα από την παράθεση της παραπάνω προγραμματικής (!) θέσης (;), ακολουθεί το εξής συμπλήρωμα: “Είναι καθήκον της πρωτοπορίας, του ΚΚΕ, συνεχώς να προσαρμόζει, να εξειδικεύει, να κλιμακώνει τα συνθήματα πάλης, χωρίς να χάνει το κύριο, που είναι ο χαρακτήρας του πολέμου, ο οποίος  είναι ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές, ασχέτως ποιος είναι πρώτος επιτιθέμενος”.
  • Αυτά λέει η “πολιτική εισήγηση”, αλλά ας δούμε τι λέει και η “τελική ομιλία στις εργασίες του 20ού συνεδρίου” του γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα. Αυτός, καθώς φαίνεται στο κλείσιμό του ... “προσάρμοσε”  και “εξειδίκευσε” πράγματι παραπέρα, τα σχετικά με την “πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο”! Είπε, λοιπόν, πιο συγκεκριμένα, ο γ.γ. του ΚΚΕ: “Ειδικά για την περιοχή μας, μάς απασχολεί δικαιολογημένα μια πιθανή σύγκρουση και όξυνση της κατάστασης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά και οι εξελίξεις στο Κυπριακό. Πρέπει να γίνει ουσιαστικό ζήτημα  μέσα στο εργατικό – λαϊκό κίνημα η πάλη κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Απαιτείται σε κάθε φάση να υπάρχει η μέγιστη δυνατή ετοιμότητα, για άμεση αντίδραση, κινητοποίηση, δράση......Το αστικό κράτος, βέβαια, προετοιμάζεται - λέει – για την περίπτωση εισβολής. Φυσικά ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές, άσχετα ποιος είναι πρώτα επιτιθέμενος ή αμυνόμενος.
  • Η κλιμάκωση, όμως, των συνθημάτων της ενιαίας στρατηγικής πάλης μας δεν είναι ακριβώς ταυτόσημη τη στιγμή που δέχεται η Ελλάδα επίθεση και καταλαμβάνεται έδαφος από άλλη δύναμη, με την περίπτωση που η Ελλάδα στέλνει στρατό και συμμετέχει σε αποστολές ή καταλαμβάνει η ίδια άλλα εδάφη. Και η στάση μας μπορεί να είναι ίδια και στις δύο περιπτώσεις, όμως τα συγκεκριμένα συνθήματα, οι προτεραιότητες, η κλιμάκωση θα διαφοροποιούνται ως ένα βαθμό.Σε περίπτωση εισβολής και κατοχής υπερασπιζόμαστε κυριαρχικά δικαιώματα, μιλάμε για καμία αλλαγή συνόρων από κανέναν, αντιτασσόμαστε στον εθνικισμό, δεν δείχνουμε καμιά  εμπιστοσύνη  στην κυβέρνηση που μπαίνει στον πόλεμο, οργανώνουμε, κατευθύνουμε την πάλη μας για να βγει  η χώρα από τον πόλεμο, να φύγει από το ΝΑΤΟ, να πάρει ο λαός την εξουσία για ειρήνη, λαϊκή ευημερία, ανάπτυξη σε όφελος του λαού, δηλαδή ο σοσιαλισμός να είναι η διέξοδος από το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων...”.
  • Όπως ήδη σημειώσαμε, τα παραπάνω σχετικά με την “πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο” η ηγεσία του ΚΚΕ τα πρόβαλε πριν από ένα χρόνο, αλλά από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι... Ως που φτάσαμε στα πρόσφατα συλλαλητήρια του ΚΚΕ, στην Αθήνα (Σύνταγμα, 27 Φλεβάρη 2018) και μια βδομάδα μετά (7 Μάρτη) στη Θεσσαλονίκη. Στις εκδηλώσεις αυτές, ο γ.γ. του ΚΚΕ  προχωρώντας σε παραπέρα “προσαρμογές” και “εξειδικεύσεις”, παρουσίασε τις θέσεις του ΚΚΕ  για τα ελληνοτουρκικά (καθώς και την πΓΔΜ), κατάγγειλε “τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους” και διακήρυξε πως: “Οι κομμουνιστές, όπως πάντα στην ηρωική 100χρονη  Ιστορία τους, θα πρωτοστατήσουμε στον αγώνα για την υπεράσπιση  της εδαφικής ακεραιότητας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, για να συντριβεί ο όποιος ξένος εισβολέας, εάν τολμήσει να επιτεθεί στην Ελλάδα”(!)
  • Όπως βλέπουμε, έχουμε εδώ μάλλον απότομη προσγείωση της ηγεσίας του ΚΚΕ. Κι αυτό δεν αλλάζει, επειδή τη ρηξικέλευθη αυτή διακήρυξη, σπεύδουν να τη συνοδεύσουν  με τις κατά τα άλλα συνηθισμένες πλέον λογοκοπίες τους που μετατρέπονται  έτσι σε αφυδατωμένες και ωχρές επαναλήψεις, όπω“Ταυτόχρονα, όμως επισημαίνουμε  ότι δεν θα δείξουμε καμιά εμπιστοσύνη στην αστική κυβέρνηση που θα κάνει τον πόλεμο. Καμιά ανοχή στην άρχουσα τάξη που συμμετέχει στον πόλεμο για την προώθηση των δικών της οικονομικών συμφερόντων, βάζοντας το λαό μας να χύνει το αίμα του. Θα επιδιώξουμε να τη βάλουμε με την πάλη μας στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, με την ανατροπή της, για την οριστική νίκη του λαού...”  κλπ, κλπ.
  • Οι δύο κεντρικές εκδηλώσεις του ΚΚΕ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, σήμαναν ξεφούσκωμα του παραφουσκωμένου τους μπαλονιού τής επαναστατικής λογοκοπίας. Έκτοτε, με υπερβάλλοντα ζήλο, η ηγεσία του ΚΚΕ όπου βρεθεί κι όπου σταθεί, σε περιοδείες σε ακριτικά νησιά κλπ, κάτω από τηλεοπτική κάλυψη, καταγγέλλει τις τουρκικές προκλήσεις εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, κάνει προβλέψεις για επερχόμενο “θερμό επεισόδιο” ή και πόλεμο, και  “ενημερώνει” τις κατά τόπους αρχές (δημάρχους, περιφερειάρχες, αστυνομικούς και στρατιωτικούς  ιθύνοντες) για τις θέσεις του ΚΚΕ κατά οποιουδήποτε επίδοξου εισβολέα...
***
  • Κάναμε εκτεταμένες αναφορές και παραθέσαμε ολόκληρα  αποσπάσματα από βασικά κείμενα του ΚΚΕ που αποτυπώνουν  τη “θέση” του για τον “ιμπεριαλιστικό  πόλεμο”, καθώς και τις μεταλλάξεις της θέσης αυτής μέχρι και την τελική (;) σημερινή διαμόρφωσή της, ώστε να μπορεί να δει και να καταλάβει ο καθένας καλύτερα περί τίνος πρόκειται. Η θέση, ή καλύτερα οι θέσεις αυτές του ΚΚΕ, είναι απόρροια (αλλά και πιστοποίηση των αναπαραγόμενων αδιεξόδων) της γενικότερης ιδεολογικοπολιτικής γραμμής του. Οι θέσεις του για τον “ιμπεριαλιστικό πόλεμο” είναι άρρηκτα συνυφασμένες με τις αντιλενινιστικές ψευτοθεωρίες που “επεξεργάστηκαν” και τη γραμμή  που πρόβαλαν, ειδικά, ύστερα απ’ τα τελευταία (από το18ο ως το 20ό ) συνέδρια του ΚΚΕ.
  • Στα πλαίσια των θεωριών τους που διαστρεβλώνουν τον λενινισμό, έχουν αναγορεύσει  την Ελλάδα σε “ιμπεριαλισμό”. Συγκαλύπτουν και εξωραΐζουν  από τις θέσεις ενός κούφιου “αντικαπιταλισμού” τη βαθιά και ολόπλευρη  εξάρτηση  της Ελλάδας, ενώ αρνούνται, απορρίπτουν και δυσφημούν τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, με το σαθρό και ανιστόρητο επιχείρημα ότι θέτει την εργατική τάξη κάτω από “ξένη σημαία”!Σύμφωνα με τις ανεκδιήγητες θεωρίες  τους, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και σε οποιαδήποτε χώρα ή περιοχή του πλανήτη, η επανάσταση θα είναι παντού σοσιαλιστική και δεν νοείται γι’ αυτούς καμιά άλλη “στρατηγική” εξόν απ’ τη στρατηγική της άμεσης σοσιαλιστικής επανάστασης.  Κάτω απ’ τα “φώτα” μιας τέτοιας αντίληψης, θεωρούν λαθεμένη, ανασκευάζουν  και απορρίπτουν  αναδρομικά  όλη την προηγούμενη “στρατηγική” του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Απορρίπτοντας, μεταξύ άλλων, τη γραμμή της ΚΔ για τα λαϊκά – αντιφασιστικά μέτωπα όπως και τη θέση του Στάλιν για το χαρακτήρα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, οι καθοδηγητές του ΚΚΕ έφτασαν στο αξιοθρήνητο σημείο να αποδοκιμάζουν, με ζήλο νεοφώτιστου, ως και το ιστορικό γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη που καλούσε το λαό στον αγώνα ενάντια στην εισβολή του ιταλικού φασισμού, και που η ιστορία το ανύψωσε σε εθνικό και πατριωτικό ντοκουμέντο, και σε απαράγραφο τίτλο τιμής για τους κομμουνιστές,  που η απήχησή του φτάνει έκδηλα  ως τις μέρες μας. Με τέτοιες αντιλήψεις και θέσεις, η ηγεσία του ΚΚΕ έστριψε  ολοκληρωτικά  το ίδιο κάλπικο νόμισμα απ’ την άλλη  του όψη,  περνώντας από τις θέσεις του δεξιού στις θέσεις του “αριστερού” οππορτουνισμού – ρεβιζιονισμού. Η γραμμή τους, κράμα χρεοκοπημένων θεωριών του τροτσκισμού και άλλων παλιών και νέων αντιλενινιστικών  ρευμάτων, επαναστατικής λογοκοπίας, σεκταρισμού και αθεράπευτου ρεφορμισμού, δεν μπορούσε παρά να δώσει αντίστοιχες, λαθεμένες και σχηματικές, θέσεις για τον “ιμπεριαλιστικό πόλεμο” και μια ανάλογη αλλοπρόσαλλη πολιτική γεμάτη από οππορτουνιστικές συγχύσεις  και αντιφάσεις. Ήδη, η πολιτική αυτή, προσκρούοντας στην αδυσώπητη πραγματικότητα που δεν εννοεί να προσαρμοστεί στα προκατασκευασμένα καλούπια των ρεβιζιονιστικών ψευτοθεωριών, έπιασε τα όριά της, και το ρεβιζιονιστικό εκκρεμές  ταλαντεύεται πλέον από το ένα προς το άλλο άκρο.
***
  • Όταν η ηγεσία του ΚΚΕ κάνει λόγο για “πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο”, για ποιον συγκεκριμένα πόλεμο κάνει λόγο; Είχαμε μέχρι σήμερα μια ολόκληρη  αιμάτινη αλυσίδα ιμπεριαλιστικών πολέμων, πολέμων δηλαδή που διεξήγαγε ο ιμπεριαλισμός (και συνεχίζει να διεξάγει με τη μια ή την άλλη μορφή) όπως στο Ιράκ , τη Λιβύη, τη Συρία, κ.ά. για να μην πάμε πιο παλιά, όπως, στη γειτονιάς μας, στη Γιουγκοσλαβία κ.ο.κ. Οι πόλεμοι αυτοί είναι αναμφισβήτητα ιμπεριαλιστικοί, κατακτητικοί και ληστρικοί από την πλευρά των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων  που τους εξαπέλυσαν (δυνάμεις που λυμαίνονται την υφήλιο, κατερειπώνουν  και διαλύουν χώρες και περιοχές ολόκληρες και εξοντώνουν αδίστακτα τους λαούς τους). Από την πλευρά όμως των κρατών - θυμάτων της ιμπεριαλιστικής επίθεσης είναι πόλεμοι δίκαιοι, πόλεμοι αντίστασης και υπεράσπισης  της ανεξαρτησίας και της ίδιας τους της ύπαρξης.
Και ποια ήταν θέση του ΚΚΕ, η στάση και η συγκεκριμένη πολιτική πρακτική του απέναντι στους συγκεκριμένους πολέμους που εξαπέλυσε ο ιμπεριαλισμός; Την περίπτωση του πολέμου κατά του Ιράκ, δεν θα ήθελαν σίγουρα ούτε να τη θυμούνται. Το “αδελφό” τους Ιρακινό ΚΚ, που κατοπινά  διασπάστηκε και διαλύθηκε μέσα στην περιφρόνηση και απομόνωση από τον λαό του Ιράκ, πρόλαβε ωστόσο προηγούμενα να δυσφημίσει και κατασυκοφαντήσει το κομμουνιστικό κίνημα, συμμετέχοντας στην κατοχική κυβέρνηση και στηρίζοντας “πρωτοποριακά” την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν από τον αμερικανικό στρατό, που ερείπωσε, κατέχτησε και κομμάτιασε τη χώρα. Τη γραμμή αυτού  του κόμματος ως το οικτρό τέλος του τη στήριξε και την πρόβαλε για καιρό το ΚΚΕ, που κατά τα άλλα, τηρώντας “ίσες αποστάσεις”,  έκανε “αντιπολεμικές” διαδηλώσεις κατά της αμερικανικής επέμβασης! Στην περίπτωση της Λιβύης, το ΚΚΕ, αν και κατάγγελνε απ’ τη μια μεριά, τις Νατοϊκές πολεμικές επιχειρήσεις, την ίδια ώρα δεν έπαυε να δηλώνει πως το ίδιο ήταν ανέκαθεν ενάντια στο καθεστώς του Καντάφι, πως δεν είχε ποτέ  καμιά  σχέση  και αποδοκιμάζει αυτό το καθεστώς, προσπαθώντας να παραστήσει σαν καταδίκη του καθεστώτος  αυτού από “επαναστατικές” θέσεις, την προσαρμογή του ΚΚΕ στην πίεση της δυτικής ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας. Τα ίδια λίγο – πολύ επανέλαβε και στην περίπτωση της Συρίας που βρίσκεται στο επίκεντρο των επιθέσεων του ιμπεριαλισμού και των λακέδων του εδώ και οκτώ χρόνια, και αντιμετωπίζει ξανά τώρα τις κλιμακούμενες στρατιωτικοπολεμικές  επιχειρήσεις του ιμπεριαλισμού που απειλούν με γενικότερη ανάφλεξη όλη την περιοχή
  • Χαρακτηριστικό ακριβώς γνώρισμα των θέσεων του ΚΚΕ για τον πόλεμο είναι ο συνδυασμός της επαναστατικής λογοκοπίας με την προσαρμογή στην πράξη στην ιμπεριαλιστική πίεση. Δεν είναι συμπτωματικό, αλλά επιβεβαίωση  αυτού του γεγονότος, ότι στο 20ό συνέδριό τους φρόντισαν να επιτεθούν για πρώτη φορά δημόσια ενάντια στον “κιμιλσουγκισμό” και τη Λ.Δ. Κορέας. Αποδοκιμάζοντας  όψιμα σαν αντιμαρξιστικές κλπ τις ιδέες “τσουτσέ” (που θα πει “να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις”) και το “καθεστώς οικογενειοκρατίας”, την ώρα ακριβώς  που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός κλιμάκωνε την κρίση στην Κορεατική Χερσόνησο κι απειλούσε  νυχθημερόν  τη Λ.Δ. Κορέας με εξοντωτικά πολεμικά πλήγματα. Ο συνδυασμός της λογοκοπίας και της προσαρμοστικής πολιτικής,  προκαλεί αναπόφευκτα σύγχυση  και λειτουργεί αποδιοργανωτικά μέσα στις ίδιες τις γραμμές τους, πράγμα που επισημάνθηκε  αιχμηρά και στο “διάλογο” πριν απ’ το 20ό συνέδριο, περιγράφοντας μια κατάσταση, όπου κομματικές οργανώσεις σε πλήρη σύγχυση ταλανίζονταν να καταλάβουν τι ακριβώς υποστηρίζουν στην Ουκρανία, τη Συρία κ.λ.π.
***
  • Εάν ο πόλεμος είναι « ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές», αυτό σημαίνει πως και οι δύο πλευρές οδηγούν σε αλληλεξόντωση τους λαούς τους με μοναδικό σκοπό να αποσπάσουν εδάφη, να επεκτείνουν την κυριαρχία τους και να καταληστέψουν η μια την άλλη. Εάν ο πόλεμος είναι ιμπεριαλιστικός, άδικος και αντιδραστικός και από τις δύο πλευρές, τότε πράγματι δεν έχει σημασία «ποιος είναι πρώτα επιτιθέμενος ή αμυνόμενος» και σε μια τέτοια περίπτωση δεν τίθεται θέμα υπεράσπισης της εδαφικής ακεραιότητας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της αλλαγής ή όχι συνόρων. Σ’ έναν ιμπεριαλιστικό κι από τις δύο πλευρές πόλεμο αυτό που τίθεται είναι η ήττα της «δικής σου» κατακτητικής και ληστρικής ιμπεριαλιστικής κυρίαρχης τάξης και η επιτάχυνση έτσι της ανατροπής της, η επιδίωξη ανόδου των λαϊκών δυνάμεων στην εξουσία και στη βάση αυτή η διεκδίκηση δημοκρατικής ειρήνης για να μπει τέλος στον πόλεμο και στην αλληλοσφαγή των λαών, χωρίς προσαρτήσεις και χωρίς ληστρικές πολεμικές αποζημιώσεις! Δεν μπορεί συνεπώς να γίνεται κατάχρηση του όρου «ιμπεριαλιστικός πόλεμος», χωρίς να προσδιορίζεται αν πρόκειται για ιμπεριαλιστικό, καταχτητικό πόλεμο κι από τις δύο πλευρές ή για μονόπλευρο ιμπεριαλιστικό πόλεμο που στρέφεται εναντίον μικρών και αδύναμων εθνών, για την καταπάτηση και κατάλυση της κυριαρχίας και της εθνικής τους ανεξαρτησίας.
  • Τι θα έπρεπε άραγε να κάνουν οι κομμουνιστές στο Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία; Θα έπρεπε μήπως να θεωρήσουν τον πόλεμο που διεξήγαγε ο ιμπεριαλισμός εναντίον των χωρών τους σαν «ιμπεριαλιστικό πόλεμο κι από τις δύο πλευρές», συνεπώς να επιδιώξουν την ήττα της «δικής τους» αστικής κυβέρνησης κλπ; Μια τέτοια τυχόν θέση, θα ήταν τελείως αντιδραστική και παράλογη και σίγουρα δεν θα είχε καμία σχέση με την άσκηση επαναστατικής πολιτικής, όσα παχειά λόγια και ψευτομαρξιστικές  αναλύσεις κι αν επικαλούνταν οποιοσδήποτε φορέας, κόμμα, ομάδα, πολιτικό ρεύμα, για να ντύσει μια τέτοια πολιτική. Κι αν το έκανε, η τύχη του θα ήταν προδιαγραμμένη – πλήρης απομόνωση, περιθωριοποίηση και δικαιολογημένος στιγματισμός από τις πλατιές λαϊκές μάζες.
  • Ξέρουμε τώρα πλέον και σχολιάσαμε ήδη ποια ήταν η τύχη του αξιοθρήνητου Ιρακινού ΚΚ, που οι ηγέτες του έγιναν κανονικοί Κουίσλιγκ. Όπως εξάλλου, μας είναι πολύ γνωστή και πολύ διδακτική επίσης η περίπτωση του ελληνικού τροτσκισμού, που η ψευτοεπαναστατική θέση του στην περίοδο της ιταλικής εισβολής και σ’ όλη την κατοπινή περίοδο, είχε σαν αποτέλεσμα να πεταχτεί στα απόβλητα της ιστορίας και να οδηγηθεί στην πράξη, σε συνένωση με την ντόπια αντίδραση και τον μοναρχοφασισμό. Τον έβγαλε από την πλήρη αφάνεια ο χρουστσωφικός ρεβιζιονισμός, τον αναζωογόνησε για κάποια φεγγάρια η γκορμπατσοφική περεστρόικα, ενώ επιχειρεί τώρα να τον νεκραναστήσει (παριστάνοντας ετεροχρονισμένα τις χρεοκοπημένες τροτσκιστικές αντιλήψεις σαν ολόφρεσκες και νέες «επεξεργασίες») η ηγεσία του μεταλλαγμένου ελληνικού ρεβιζιονισμού. Θα μπορούσε να ήταν και διασκεδαστικό, αν τα ζητήματα δεν ήταν τόσο σοβαρά...
***
  • Όπως ο καθένας μπορεί να παρατηρήσει, σ’ όλες τις εκδοχές των θέσεων του ΚΚΕ σχετικά με τα ελληνοτουρκικά και τον «ιμπεριαλιστικό πόλεμο» δεν απουσιάζει μόνο η αποκηρυγμένη εθνική ανεξαρτησία, αλλά γενικά η λέξη «εθνικός», «εθνική», κλπ, σα να είναι λέξη απαγορευμένη και ξένη για το «μαρξιστικό» τους λεξιλόγιο. Δεν είναι βέβαια οι μόνοι που δεν τους φαίνεται πολύ μαρξιστική και «ταξική» η λέξη, και κάνουν γι’αυτό ό,τι μπορούν για να την αποφύγουν! Κι ας καλεί ο Μαρξ στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» την εργατική τάξη να γίνει «ηγέτιδα δύναμη του έθνους» κι ας γράφει ο ίδιος στη «Διακήρυξη» για την Παρισινή Κομμούνα πως «μπρος στο δίλημμα να διαλέξει ανάμεσα στο εθνικό καθήκον και στο ταξικό συμφέρον, η κυβέρνηση της εθνικής άμυνας δε δίστασε ούτε στιγμή – μετατράπηκε σε κυβέρνηση εθνικής προδοσίας»! Το ΚΚΕ διακηρύσσει πως «αντιτασσόμαστε στον εθνικισμό». Πράγματι, χρειάζεται σε κάθε περίπτωση αποφασιστική στάση απέναντι στον εθνικισμό. Ο αστικός εθνικισμός και σωβινισμός, είναι εγγενή γνωρίσματα της αντιδραστικής και φασιστικής δημαγωγίας, αλλά η καταπολέμησή τους δεν μπορεί να γίνει από θέσεις εθνικού μηδενισμού, αλλά από θέσεις πατριωτικής και διεθνιστικής συνέπειας, από θέσεις αρχών σε αντιπαράθεση με τον αστικό εθνικισμό.
  • Διατηρούν και σήμερα την αξία και τη σημασία τους τα λόγια του Γκ. Δημητρόφ στην ιστορική του εισήγηση στο 7ο συνέδριο της ΚΔ: «Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε οι άσπονδοι, οι κύριοι αντίπαλοι του αστικού εθνικισμού σε όλες του τις παραλλαγές. Αλλά δεν είμαστε οπαδοί του εθνικού μηδενισμού και δεν πρέπει να παρουσιαζόμαστε σαν τέτοιοι. Το καθήκον της διαπαιδαγώγησης των εργατών και όλων των εργαζομένων στο πνεύμα του προλεταριακού διεθνισμού, είναι ένα από τα θεμελιώδη καθήκοντα κάθε Κομμουνιστικού Κόμματος. Αλλά αυτός που πιστεύει ότι το γεγονός αυτό του επιτρέπει ή τον προτρέπει να μη δίνει δεκάρα για τα εθνικά αισθήματα των πλατιών εργαζομένων μαζών... αυτός δεν έχει καταλάβει τίποτε από τη διδασκαλία του Λένιν και του Στάλιν για το εθνικό ζήτημα...... Μόνο αν εμφανιζόμαστε με αυτό το πνεύμα, αν αποδείχνουμε πειστικά σε όλη μας τη μαζική δουλειά, ότι είμαστε το ίδιο ελεύθεροι τόσο από εθνικό μηδενισμό όσο και από αστικό εθνικισμό, μόνο τότε θα μπορέσουμε να διεξάγουμε έναν πραγματικά πετυχημένο αγώνα ενάντια στη σωβινιστική δημαγωγία των φασιστών». Απέναντι στη σωβινιστική δημαγωγία που ορέγεται ξένα εδάφη και καλλιεργεί το εθνικιστικό μίσος ανάμεσα στους λαούς, το κομμουνιστικό κίνημα καταγγέλλοντας τα κηρύγματα των εθνοκάπηλων και πατριδεμπόρων, χρειάζεται και μπορεί να εκφράσει πειστικά τη φιλειρηνική θέληση και τις αντιπολεμικές διαθέσεις των πλατιών λαϊκών μαζών της πατρίδας μας.
  • Σ’ ό,τι μας αφορά, έχουμε ξεκάθαρα διακηρύξει ότι θα αντιταχθούμε σε κάθε τυχόν τυχοδιωκτική επίθεση, εδαφική διεκδίκηση και επιβουλή εκ μέρους της Ελλάδας σε βάρος οποιασδήποτε γειτονικής ή άλλης χώρας, αλλά και απερίφραστα επίσης διακηρύσσουμε ότι θα υπερασπίσουμε την εθνική ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα απέναντι σε κάθε επίθεση και επιβουλή από οποιονδήποτε εναντίον της χώρας μας. Δεν προφητεύουμε και δεν προεξοφλούμε ελληνοτουρκική σύρραξη, αλλά και δεν κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην κλιμακούμενη ένταση και τις υπαρκτές απειλές. Την ώρα αυτή, που η Συρία και ολόκληρη η ευρύτερη περιοχή βρίσκεται στο στόχαστρο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και άλλων νατοϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, απέναντι στους μεγάλους και εκρηκτικούς κινδύνους που διαγράφονται, πρώτιστο καθήκον είναι ο αγώνας για την ειρήνη, το αντιπολεμικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα ενάντια στους διεθνείς προβοκάτορες, εμπρηστές του πολέμου.
***
  • Όσο κυριαρχεί το καπιταλιστικό σύστημα, λένε οι θέσεις του ΚΚΕ, «φέρνει τον πόλεμο και την «ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο». Οι θέσεις του ΚΚΕ δεν προβλέπουν αγώνα για την ειρήνη, πριν πάρει ο λαός την εξουσία. Αυτό που προβλέπουν, σύμφωνα με την εκδοχή της «τελικής ομιλίας» του Δ.Κ., είναι πως «κατευθύνουμε την πάλη μας για να βγει η χώρα από τον πόλεμο, να φύγει από το ΝΑΤΟ, να πάρει ο λαός την εξουσία για ειρήνη, λαϊκή ευημερία, ανάπτυξη σε όφελος του λαού, δηλαδή ο σοσιαλισμός να είναι η διέξοδος από το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων».
  • Την πάλη για την ειρήνη κι άλλες δυνάμεις και πολιτικά ρεύματα, τη βλέπουν με μια παρόμοια αντίληψη μ’ αυτήν που εκφράζει το ΚΚΕ. Το να μιλάς για ειρήνη, τους φαίνεται πολύ «λίγο» για τις περιστάσεις, που απαιτούν κατά τη γνώμη τους άλλου τύπου «μαχητικά» συνθήματα, όπως είναι το μεγαλόστομο «πόλεμο στον πόλεμο», συνθήματα που ωστόσο αντιστοιχούν όχι στις πραγματικές συνθήκες, τους πραγματικούς συσχετισμούς και την πραγματική κατάσταση του κινήματος (στην Ελλάδα και στον κόσμο), αλλά μόνο στις υποκειμενικές επιθυμίες «να τελειώνουμε» μια και καλή με τον ιμπεριαλισμό! Εμείς υποστηρίζουμε πως οι σχετικές με την πάλη για την ειρήνη θέσεις που διατύπωσε ο Στάλιν (το 1952), παρά τις μεγάλες αλλαγές που έχουν από τότε συντελεστεί στον κόσμο, ή μάλλον ακόμα περισσότερο εξ αιτίας των αλλαγών αυτών, ισχύουν και σήμερα.«Το σύγχρονο κίνημα της ειρήνης έχει σα σκοπό του να ξεσηκώσει τις λαϊκές μάζες στον αγώνα για τη διαφύλαξη της ειρήνης, για την αποτροπή ενός καινούργιου παγκόσμιου πολέμου. Επομένως δεν έχει σα σκοπό του την ανατροπή του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού, περιορίζεται στους δημοκρατικούς σκοπούς της πάλης για τη διαφύλαξη της ειρήνης. Από την άποψη αυτή το σύγχρονο κίνημα για τη διαφύλαξη της ειρήνης διαφέρει απ’ το κίνημα στην περίοδο του πρώτου παγκόσμιου πολέμου για τη μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο, γιατί το τελευταίο αυτό κίνημα προχωρούσε μακρύτερα και ακολουθούσε σοσιαλιστικούς σκοπούς Είναι δυνατόν, κάτω από ορισμένες περιστάσεις, η πάλη για την ειρήνη να ξετυλιχθεί σε ορισμένα μέρη σε πάλη για το σοσιαλισμό, όμως αυτό δεν θάναι πια το σύγχρονο κίνημα για την ειρήνη, αλλά θάναι κίνημα για την ανατροπή του καπιταλισμού.
  • Το πιο πιθανό απ’ όλα είναι ότι το σύγχρονο κίνημα για την ειρήνη, σαν κίνημα για τη διαφύλαξη της ειρήνης, σε περίπτωση επιτυχίας θα οδηγήσει στην αποτροπή του δοσμένου πολέμου, στην προσωρινή αναβολή του, στην προσωρινή διαφύλαξη της δοσμένης ειρήνης, στην παραίτηση της φιλοπόλεμης κυβέρνησης και στην αντικατάστασή της με άλλη κυβέρνηση, έτοιμη να διατηρήσει προσωρινά την ειρήνη. Αυτό είναι, φυσικά καλό. Και μάλιστα πολύ καλό. Όμως παρ’ όλα αυτά δεν είναι αρκετό για να εκμηδενίσει το αναπόφευκτο των πολέμων γενικά ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες. Δεν είναι αρκετό γιατίσε όλες αυτές τις επιτυχίες του κινήματος για την υπεράσπιση της ειρήνης, ο ιμπεριαλισμός παρ’ όλα αυτά διατηρείται, εξακολουθεί να ισχύει, επομένως εξακολουθεί να ισχύει επίσης και το αναπόφευκτο των πολέμων. Για να καταργήσουμε το αναπόφευκτο των πολέμων, πρέπει να εκμηδενίσουμε τον ιμπεριαλισμό».
  • Συνοψίζοντας, παλεύουμε για την ειρήνη και προσβλέπουμε στο ξαναζωντάνεμα ενός πλατιού, μαζικού, αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Τέτοιο ήταν το κίνημα που ξέσπασε στη χώρα μας κατά την περίοδο των Νατοϊκών βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας. Κι ακόμα πλατύτερο, το μαζικό κίνημα με τη συμμετοχή εκατομμυρίων ανθρώπων, που ξεδιπλώθηκε σ’ όλο τον κόσμο, καταγγέλλοντας την ιμπεριαλιστική επίθεση στο Ιράκ. Κανείς δεν αγνοεί  επίσης το μεγάλο κίνημα παλιότερα στις ίδιες τις ΗΠΑ, και όχι μόνο, ενάντια στο βρώμικο πόλεμο στο Βιετνάμ...
***
  • «Κατευθύνουμε την πάλη μας για να βγει η χώρα από τον πόλεμο, να φύγει από το ΝΑΤΟ...», διακηρύσσει η ηγεσία του ΚΚΕ, που μόνιμα συνθήματά της έχει κατά τα άλλα «την αποδέσμευση» της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Ποια «αποδέσμευση» από την ΕΕ; Πριν από ένα χρόνο στο 20ό συνέδριό τους, στην εισήγηση της ΚΕ «Για την πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη – ΕΕ και τη θέση του ΚΚΕ»,  τίποτε άλλο δεν έκαναν παρά να κινδυνολογούν για τις βλαβερές συνέπειες της εξόδου από την ΕΕ, χρησιμοποιώντας σαν άλλοθι κάποιες δικές τους ιμιτασιόν κριτικές στα λεγόμενα μεταβατικά προγράμματα και συνθήματα της ΛΑΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ, τα οποία στην πράξη το ίδιο το ΚΚΕ έχει από καιρό ενσωματώσει και τα αναπαράγει, επιδιώκοντας μάταια να συγκαλύψει το γεγονός αυτό με την επίκληση της φοβερής και τρομερής «στρατηγικής» του και με τις συνηθισμένες πλέον για την πολιτική του, δόσεις επαναστατικής λογοκοπίας. «Αποδέσμευση» μετά το σοσιαλισμό... ή αλλιώς «Μένουμε Ευρώπη» αυτή είναι η πεμπτουσία της θέσης τους. Το πράγμα έκανε το γνωστό δημοσιογράφο της Δεξιάς, Μ. Κοττάκη, να κάνει την παρακάτω αποκαλυπτική σύσταση: «Συστήνω σε συντηρητικούς πολίτες να μελετήσουν την ομιλία Κουτσούμπα στο 20ό συνέδριο του Κόμματος. Θα εντυπωσιαστείτε, αγαπητοί, με τη συμφωνία σας σε βασικές θέσεις του ΚΚΕ...».
  • Τα ίδια ισχύουν και για το ΝΑΤΟ. Αν και σε σχέση με τον «ιμπεριαλιστικό πόλεμο», θέση τους είναι να κατευθύνουν όπως λένε την πάλη «για να βγει η χώρα από τον πόλεμο, να φύγει από το ΝΑΤΟ...», αξίζει να θυμίσουμε, για να κρίνει κανείς ποια σημασία έχουν τα λόγια τους, τι έλεγαν σχετικά με το ΝΑΤΟ στην περίοδο του Νατοϊκού πολέμου εναντίον της Γιουγκοσλαβίας: Αποκαλυπτική ήταν η ομιλία της Α. Παπαρήγα (τότε γγ) στην προ ημερησίας διάταξης συζήτηση στη Βουλή, στις 3 Μάη 1999. Αντιγράφουμε από το σχετικό φυλλάδιο, που κυκλοφόρησε το ΚΚΕ, τα λόγια της: «Ο πρωθυπουργός –και τώρα το είπε– λέει το εξής: «Δηλαδή, τι προτείνετε; Να φύγουμε τώρα από το ΝΑΤΟ;» Κοιτάξτε να δείτε, αν απευθύνεστε σε μας, στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, την απάντησή μας την ξέρετε. Ναι, η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το ΝΑΤΟ. Βεβαίως δεν είμαστε αιθεροβάμονες. Αυτό δεν μπορεί να γίνει σήμερα, όχι γιατί θα έχουμε δυσκολίες, αλλά γιατί δεν υπάρχει ο συσχετισμός και δεν έχει προετοιμαστεί ο ελληνικός λαός για μια τέτοια λύση. Αλλά δεν μπορεί να μας εμποδίσει κανείς να έχουμε όραμα. Και πρέπει να έχει και τέτοιο όραμα ο ελληνικός λαός για να παλέψει όταν δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις και όταν νομίζει ότι πρέπει να το κάνει πραγματικότητα. Και όχι μόνο αυτό το εγωιστικό «να φύγει η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ». Αυτό δεν φτάνει. Να παλέψουμε μαζί με τους άλλους λαούς να φύγουν από το ΝΑΤΟ. Να παλέψουμε για την διάλυση του ΝΑΤΟ. Τι θα γίνει πρώτα; Η διάλυση του ΝΑΤΟ και η αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ; Η αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και η διάλυσή του; Για μας αυτά είναι διαλεκτικά δεμένα. Είναι, όμως, καθαρό ότι ο ελληνικός λαός πρέπει να ονειρεύεται μια Ελλάδα που δεν θα είναι στο ΝΑΤΟ, δε θα είναι δηλαδή σε ένα συνασπισμό του πολέμου και της βίας».
  • Τότε βέβαια που η ηγεσία του ΚΚΕ διατύπωνε τα παραπάνω, δεν είχε πιάσει ακόμα την οροφή της τόσο «επαναστατικής» του επίδοσης, που πέτυχε μια δεκαετία μετά (δηλαδή από το 18ο συνεδριό τους και ύστερα).  Μόνο που από τότε  το μόνο που εξασφάλισαν είναι η αναπαραγωγή των αδιεξόδων της ρεβιζιονιστικής γραμμής κάνοντας τελικά τα πράγματα, με άλλους όρους, τα ίδια και χειρότερα.
  • Ας κρατήσουμε σχετικά με τις θέσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ για τον «ιμπεριαλιστικό πόλεμο» πως το πραγματικό τους περιεχόμενο αποτυπώνεται όχι μόνο σε όσα, κατά κανόνα πομπώδη, διαλαλεί το κόμμα αυτό, αλλά και σε όσα διαστρεβλώνει ή αποσιωπά, αλλά σε κάθε περίπτωση, στο τί εφαρμόζει στην πράξη.

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Μ-Λ ΚΚΕ-Βάρβαρη επίθεση των ΗΠΑ ενάντια στο συριακό λαό


Καταιγιστικές οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ, μαζί με τη Γαλλία και τη Μ. Βρετανία, εξαπέλυσαν πυραυλική επίθεση με στόχο την πολύπαθη Συρία. Ο άγριος ανταγωνισμός τους με τη Ρωσία κλιμακώνεται. Η κατάσταση περιπλέκεται με τη δυναμική εμπλοκή περιφερειακών δυνάμεων (Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν, Σαουδική Αραβία). Καθιερωμένες ισορροπίες και συσχετισμοί δυνάμεων διαταράσσονται και ανατρέπονται. Παραδοσιακές συμμαχίες αμφισβητούνται και αναζητούνται νέες. Ένα εξαιρετικά ρευστό, ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον απρόβλεπτων ανακατατάξεων και σφοδρών συγκρούσεων διαμορφώνεται.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Λ.Α.-Α.Α.Σ. ΓΙΑ ΤΟ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ



Αντιπολεμικό ΟΧΙ στο νέο αιματοκύλισμα του Συριακού λαού!
Συναγερμός μπροστά στον κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη!
Η μεγαλύτερη εγκληματική δύναμη στον κόσμο, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, από τα ξημερώματα του Σαββάτου 14 Απριλίου έχει εξαπολύσει τα φονικά του όπλα ενάντια στον Συριακό λαό. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ με ένα αναίσχυντο και υποκριτικό διάγγελμα του ανήγγειλε την έναρξη της επίθεσης με πυραύλους με πρόσχημα την καταστροφή των χημικών όπλων του καθεστώτος Ασαντ. Όπως κατέστρεψαν το Αφγανιστάν, ύστερα το Ιράκ, αργότερα την Λιβύη, θέλουν τώρα να αποτελειώσουν την Συρία. Στην πραγματικότητα ο μοναδικός στόχος που καθοδηγεί τους πυραύλους τους είναι ο ανταγωνισμός τους με την Ρωσία για ηγεμονία, για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και την γεωπολιτική επιρροή σε βάρος των λαών και των χωρών της Μέσης Ανατολής.
Δίπλα στους Αμερικάνους φονιάδες συντάχθηκαν αυτήν την φορά πέρα από τους πάντα πρόθυμους Εγγλέζους και οι Γάλλοι ιμπεριαλιστές. Επιδιώκουν με αυτό τον τρόπο να αναστήσουν την επιρροή τους στα παλιά αποικιοκρατικά εδάφη τους και να αναβαθμίσουν το ρόλο τους στην Ευρώπη και τον κόσμο με το αίμα και την δυστυχία αθώων ανθρώπων.
Οι κίνδυνοι για την ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο και τον κόσμο είναι πιο μεγάλοι από κάθε άλλη φορά. Οι εμπρηστές του πολέμου απειλούν να βάλουν φωτιά σε όλη την γειτονική περιοχή μας και οι φλόγες να έρθουν μέχρι το Αιγαίο και τα Βαλκάνια! Ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι και οι νέοι πρέπει να ξεσηκωθούν και να πάρουν ενεργά μέρος στο αντιπολεμικό κίνημα. Να εναντιωθούν στην πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης που υπηρετεί τα σχέδια των ΗΠΑ και των δυτικών ιμπεριαλιστών και σε κάθε απόπειρα εμπλοκής της χώρας μας στις ιμπεριαλιστικές πολεμικές εκστρατείες. Να απαιτήσουν να κλείσουν οι βάσεις – ορμητήρια πολέμου, να αποχωρήσει η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ. Να ενώσουμε την φωνή μας μαζί με αυτές των άλλων λαών της περιοχής που ζητάνε να σταματήσει η αιματοχυσία και η ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Λ.Α.-Α.Α.Σ. ΓΙΑ ΣΥΡΙΑ


Οξύνεται επικίνδυνα η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας με αιχμή τη Συρία!
Νέα εγκλήματα σε βάρος των λαών προκαλούν οι πολεμικές επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών!
Ν΄ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ ΜΑΖΙΚΟ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ - ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ!
                                                                                                    
Ανεβαίνει επικίνδυνα το παγκόσμιο θερμόμετρο της αντιπαράθεσης των ιμπεριαλιστών με αφορμή το πολεμικό μέτωπο που έχουν ανοίξει στη Συρία. Μια χώρα όπου ο λαός της ματώνει καθημερινά, βρισκόμενος στις συμπληγάδες των ιμπεριαλιστών ΗΠΑ – Ρωσίας και των υποτακτικών τους. Αλλά και των άλλων δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (Γαλλίας, Βρετανίας κλπ.) που αναβαθμίζουν την εμπλοκή τους, καθώς και των περιφερειακών αντιδραστικών δυνάμεων (Ισραήλ, Σαουδική Αραβία, Ιράν, Τουρκία).

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

Δελτίο τύπου του Μ-Λ ΚΚΕ για την τριμερή σύνοδο κορυφής στην Τουρκία

ΕΝΤΟΝΕΣ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

  •      Κοινή συνάντηση κορυφής πραγματοποίησαν την Τετάρτη 4 Απρίλη οι αρχηγοί των κρατών Ρωσίας – Τουρκίας – Ιράν στην Άγκυρα. Στα συμπεράσματα της συνόδου δεν έλειψε η  υποκρισία και τα κροκοδείλια δάκρυα για την κατάσταση στην πολύπαθη και αιματοβαμμένη Συρία. Την ώρα που το αντιδραστικό καθεστώς της Τουρκίας, με την ανοχή Αμερικάνων και τη στήριξη των Ρώσων ιμπεριαλιστών καταλαμβάνει το Αφρίν και μπαίνει για τα καλά στο “παιχνίδι” του διαμελισμού και του μοιράσματος της Συρίας, οι Πούτιν – Ερντογάν – Ροχανί, δηλώνουν αναίσχυντα πως κόπτονται για την “διασφάλιση της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας στη Συρία”.

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Ανακοίνωση της Λ.Α.-Α.Α.Σ. για τις δολοφονικές επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα

Να καταγγείλουμε τη νέα σφαγή στη Γάζα


ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ ΤΗ ΝΕΑ ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ! ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ! ΣΥΝΕΝΟΧΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ!
Καταγγέλλουμε τη νέα δολοφονική ενέργεια του Ισραήλ στη Γάζα, όπου την Παρασκευή 30 του Μάρτη, ισραηλινοί «ελεύθεροι σκοπευτές» γάζωσαν απροσχημάτιστα και δολοφόνησαν, 15 Παλαιστίνιους - νεολαίους και λαϊκούς ανθρώπους - που συμμετείχαν στη διαδήλωση δεκάδων χιλιάδων λαού της Γάζας, που είχαν κατασκηνώσει κοντά στον τοίχο των συνόρων, για την παλαιστινιακή «Ημέρα της Γης». Σε πάνω από 1.400 αναφέρονται οι τραυματίες, κάποιοι απ΄ αυτούς σε σοβαρή κατάσταση.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

καταγγελία της Λ.Α.-Α.Α.Σ. ΒΟΛΟΥ

Καταγγελία την σύλληψη, την κράτηση και την προσαγωγή στον εισαγγελέα τριών μελών της «Επιτροπής Αγώνα Πολιτών Βόλου»

Καταγγέλλουμε την σύλληψη, την κράτηση και την προσαγωγή στον εισαγγελέα τριών μελών της «Επιτροπής Αγώνα Πολιτών Βόλου» ενάντια στην καύση σκουπιδιών από την αστυνομία μετά την κινητοποίηση την Κυριακή 1 Απρίλη πολλών κατοίκων έξω από το εργοστάσιο της ΑΓΕΤ που είχε στόχο να αποκαλύψει και να καταγγείλει την εκφόρτωση από πλοίο προερχόμενο από Ιταλία υλικού - σκουπίδι για καύση.

Η αστυνομία προχώρησε στις συλλήψεις «αυτεπάγγελτα» με τις κατηγορίες της «παράνομης βίας» και της «παρακώλυσης συγκοινωνιών» τα τρία μέλη της επιτροπής που μαζί με δεκάδες άλλους, στην κινητοποίηση απαιτούσαν εξηγήσεις στο τι είναι αυτό το υλικό που ξεφορτώθηκε στο λιμάνι της ΑΓΕΤ. Είναι φανερό ότι η ΑΓΕΤ έχει την προστασία να καίει ότι σκουπίδι θέλει και οι κάτοικοι που διαμαρτύρονται να συλλαμβάνονται και να οδηγούνται στα δικαστήρια.

Η εκφόρτωση του καραβιού από την Ιταλία αποκάλυψε ότι η ΑΓΕΤ καίει χιλιάδες τόνους πλαστικά σκουπίδια με καταστροφικές επιπτώσεις για την υγεία και το περιβάλλον όλης της πόλης του Βόλου αλλά και ολόκληρης της περιοχής. Η Lafarge - Holcim ιδιοκτήτρια της ΑΓΕΤ με στόχο την αύξηση της κερδοφορίας της δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να μετατρέψει την πόλη και όλη την γύρω περιοχή σε «θάλαμο αερίων» και να προκαλέσει ανείπωτες καταστροφές.

Οι εργαζόμενοι, οι νέοι και όλοι οι κάτοικοι του Βόλου και των γύρω περιοχών πρέπει να ξεσηκωθούμε και να απαιτήσουμε να σταματήσει αμέσως η καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ. Να σταματήσει η τρομοκρατία απέναντι σε όσους διεκδικούν το δικαίωμα στην υγεία.

Βόλος, 02/04/2018

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Μία θεωρητική προσέγγιση γύρω απ' το εθνικό ζήτημα.

Για το έθνος και το εθνικό ζήτημα


Τι είναι το έθνος; Το έθνος σύμφωνα με τον «αριστοτελικά» συμπυκνωμένο ορισμό του Ι. Β. Στάλιν είναι ομάδα ανθρώπων με κοινή γλώσσα, καταγωγή και παράδοση, που ζει σ’ ένα ορισμένο χώρο και έχει κοινό οικονομικό τρόπο ζωής κι έχει ίδια συνείδηση για το είναι του. Σ’ αντίθεση με τους αστούς δημοσιολόγους και ιστορικούς, ο μαρξισμός θεωρεί τα έθνη «ιστορικό αποτέλεσμα», δεν είναι αιώνια και αμετάβλητα, δημιουργούνται και αναπτύσσονται κατά τις αστικές επαναστάσεις του 18ου και 19ου αιώνα, είναι δηλαδή απότοκα του καπιταλισμού. Όπως κάθε πράγμα που γεννιέται θα ’χει το τέλος του αν εκλείψουν όλοι οι λόγοι της δημιουργίας του. Η ντόπια ιστορική και πολιτική θεωρία για το αμετάβλητο αρχαίο έθνος των Ελλήνων είναι μία δοξασία και μία αυθαιρεσία.

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

Με ποιούς όρους μπορεί να συγκροτηθεί ένα αντιιμπεριαλιστικό- αντιπολεμικό κίνημα

Για τη βάση ανάπτυξης του αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εξελίξεις στο Αιγαίο και την Κύπρο εγκυμονούν κινδύνους και ότι αυτό γίνεται πλέον αντιληπτό από το σύνολο του ελληνικού λαού που στέκεται με έντονο προβληματισμό και μάλλον με αμηχανία απέναντι στα όσα συμβαίνουν. Δεν υπάρχει επίσης καμία αμφιβολία ότι, εκτός από (και παράλληλα με) την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, τις εξελίξεις αυτές τις «χρωματίζει» η ένταση της τούρκικης επιθετικότητας και προκλητικότητας στην περιοχή, κάνοντας πλέον ορατά σε όλους τα σενάρια θερμών επεισοδίων και πολέμων.

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

NEEΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΕ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ

Ο αντι-ασφαλιστικός νόμος Κατρούγκαλου συνεχίζει να επιφερει πλήγματα σε συνταξιούχους και εργαζόμενους μέσα απο τα συμπληρώματά του, όπως είναι οι νέες εκδιδόμενες εγκύκλιοι, τροπολογίες κλπ.

Αντισυνταξιουχικές διατάξεις

Με πρόσφατη εγκύκλιο του υπ. Εργασίας, δίνονται οδηγίες για την εφαρμογή του αρ. 20 του νόμου (4387/2016), που αφορά στους συνταξιούχους που αναλαμβάνουν απασχόληση και, καθώς ο νόμος προβλέπει, θα υποστούν άγριο πετσόκομμα στις συντάξεις τους, μέχρι και 60%.
Η μείωση αυτή επιβάλλεται για τις ημέρες απασχόλησης κάθε μήνα και όχι για ολόκληρο τον μήνα, εφόσον η διάρκεια της εργασίας είναι μικρότερη των 25 ημερών.

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ ΝΕΚΡΟΣ ΣΤΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΑ ΚΑΤΕΡΓΑ


  ΕΡΓ.Α.Σ. Βόλου
   ΕΡΓΑΤΟΥΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ

Άλλο ένα θανατηφόρο εργατικό ατύχημα συνέβη  στο Βόλο, στην περιοχή Κάτω Λεχωνίων κάνοντας εργασίες οξυγονοκόλλησης σε παλιό εργοστάσιο στα πρώην ψυγεία Αλεξόπουλου, όπου κατά τις εργασίες έγινε έκρηξη και στη συνέχεια σημειώθηκε πυρκαγιά.
Η πυρκαγιά επεκτάθηκε από τα πολλά εύφλεκτα υλικά σε όλο το εργοστάσιο και για να σβήσει χρειάστηκαν έξι οχήματα της πυροσβεστικής με είκοσι πυροσβέστες. Κατά την πυρόσβεση βρέθηκε και το πτώμα του συναδέλφου με βαριάς μορφής εγκαύματα, ο οποίος ήταν πατέρας τριών ανήλικων παιδιών.

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ αναδεικνύεται στον πιο πιστό σύμμαχο των ΗΠΑ

Η κυβέρνηση στην υπηρεσία των επεμβατικών σχεδίων των ιμπεριαλιστών στην περιοχή

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ / ΑΝΕΛ – με τη σιωπηρή συμφωνία και των άλλων αστικών κομμάτων – εμπλέκει τη χώρα στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς δημιουργώντας το έδαφος για να ρίξει το λαό σε επικίνδυνες περιπέτειες.
Αποκαλύπτεται τελικά, πως ο Τσίπρας στη συνάντησή του με τον Τραμπ, δεν έμεινε μόνο στις συμφωνίες για τη Σούδα και την επισκευή των F-16 αλλά, μέσα στις διατυπώσεις για κοινούς στόχους και κοινές αρχές, υπήρχε η διαβεβαίωση του Έλληνα πρωθυπουργού πως είναι διατεθειμένος να ακολουθήσει και να ενσωματώσει τη χώρα μας στα ιμπεριαλιστικά αμερικανονατοϊκά στρατηγικά σχέδια στον αντίστοιχο ρόλο που της ανήκει, σαν μια υποτελής χώρα.
Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ένα αβύθιστο αμερικανικό αεροπλανοφόρο, όπου οι Αμερικάνοι στρατιωτικοπολιτικοί αξιωματούχοι ερευνούν, υποδεικνύουν και προαναγγέλλουν τις περιοχές που θα εγκατασταθούν οι βάσεις και τα στρατηγικά όπλα που επιθυμούν. Ήδη μετά τις ανάλογες προσαρμογές στη βάση της Σούδας, ο γνωστός πρεσβευτής Πάιατ είχε προαναγγείλει την αμερικανική βάση ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη, καθώς και τη στάθμευση των “drones” στη Λάρισα.

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΑΞΙΛΟΓΗΣΗ ή ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Με μια φωνή οι ιμπεριαλιστές δυνάστες: «Απομένει πολύς δρόμος να διανυθεί»...


  •       Ξεκίνησαν ήδη οι «διαπραγματεύσεις» με τους «θεσμούς» στο πλαίσιο της τέταρτης «αξιολόγησης». Σε αυτό το φόντο, κυβέρνηση, Ε.Ε. και ΔΝΤ δρομολογούν την ολοκλήρωση του «προγράμματος» (προαπαιτούμενα, εποπτεία μετά το 2018, χρέος) με στόχο το Eurogroup της 21ης Ιούνη, αν φυσικά δεν υπάρξει παράταση. Στο μάτι του κυκλώνα βρίσκονται τόσο οι συντάξεις, το ΕΚΑΣ, η δραστική περικοπή των παροχών αναπηρίας, η «μεταρρύθμιση» του συστήματος των επιδοτήσεων μεταφορών, η αύξηση των συντελεστών του ΕΝΦΙΑ, η «διεύρυνση της φορολογικής βάσης» μέσω της φορολόγησης της μικρή ακίνητης περιουσίας, η μείωση του αφορολόγητου ορίου, τα «κόκκινα» δάνεια και οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί για το ξεσπίτωμα των λαϊκών νοικοκυριών και η κατάργηση του χαμηλού ΦΠΑ στα νησιά, όσο και το «αναπτυξιακό σχέδιο», το ξεπούλημα της περιουσίας του δημοσίου και η «ελάφρυνση» του δυσθεώρητου χρέους. Όλα, υπάγονται στα 88 «προαπαιτούμενα» που προβλέπει το τρίτο Μνημόνιο.

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Αυτός είναι ο παράδεισος της Ε.Ε.

"Νόμιμη" κατά την ΕΕ η απόλυση εγκύου γυναίκας από εργοδότη


Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας η 8η Μαρτίου και η ΕΕ της επιφύλασσε για φέτος το «καλύτερο» δώρο. Σαν να μην έφταναν οι μειώσεις των μισθών, η κατάργηση των επιδομάτων, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας (απλήρωτες υπερωρίες, συμβάσεις ορισμένου χρόνου κτλ.), οι μισθολογικές διακρίσεις εις βάρος τους, τα «ιδιωτικά συμφωνητικά» με την υπόσχεση μη δημιουργίας οικογένειας, τώρα έρχεται και ένα ακόμα γερό χτύπημα στα δικαιώματα των γυναικών στην εργασία και τη μητρότητα.
Οι νέες εργαζόμενες έρχονται για μια ακόμα φορά αντιμέτωπες με τον φόβο της ανεργίας, με την εργοδοτική τρομοκρατία και βαρβαρότητα, με αρωγό την ΕΕ και τη «βούλα» του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου.

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

6o ΣΥΝΕΔΡΙΟ του Μ-Λ ΚΚΕ: Τα άμεσα πολιτικά καθήκοντα (τελευταία ενότητα)

Δ. ΤΑ ΑΜΕΣΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΜΑΣ



Να δυναμώσουμε το μέτωπο απόκρουσης της αντιλαϊκής πολιτικής ενισχύοντας τον μαζικό εξωκοινοβουλευτικό αγώνα και καταπολεμώντας τις πολιτικές κατευθύνσεις που τον υπονομεύουν
31. Η ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν σήμανε το σταμάτημα ή πολύ περισσότερο την αναίρεση των εξοντωτικών μέτρων που επιβλήθηκαν στον ελληνικό λαό από τις προηγούμενες κυβερνήσεις με τα μνημόνια, αλλά αντίθετα επέφερε τη διατήρηση και επέκτασή τους με το τρίτο μνημόνιο, ενώ στον ορίζοντα προβάλλουν νέα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα. Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί για την εργατική τάξη και το λαό της χώρας μας είναι ασφυκτική. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έχασαν τη δουλειά τους και πολλές χιλιάδες νέοι σπρώχτηκαν στη μετανάστευση. Οι μισθοί, οι συντάξεις, τα εργασιακά δικαιώματα τσακίστηκαν. Τα λαϊκά εισοδήματα φορολεηλατούνται, οι δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες και υποδομές (υγεία, ασφαλιστικό και προνοιακό σύστημα, παιδεία) κατεδαφίζονται. Οι λαϊκές κατοικίες κατάσχονται, η δημόσια περιουσία εκποιείται σωρηδόν.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

6ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ Μ-Λ ΚΚΕ:Απολογισμός δράσης.

Δημοσιεύουμε τη τρίτη ενότητα των θέσεων της Κ.Ε. του Μ-Λ ΚΚΕ για το 6ο Συνέδριο που εφορούν τον απολογισμό του κόμματος.

 Γ. ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ


Το Μ-Λ ΚΚΕ ανταποκρίθηκε θετικά στα πολιτικά καθήκοντα και στα μέτωπα ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης που άνοιξαν την τελευταία πενταετία
22. Ο βασικός πολιτικός παράγοντας που καθόρισε τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας από το 5ο συνέδριο του Μ-Λ ΚΚΕ (Μάρτης 2013) μέχρι σήμερα, είναι η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ, πρώτα σε αξιωματική αντιπολίτευση, το Μάη - Ιούνη 2012, και στη συνέχεια από το Γενάρη 2015 σε κυβέρνηση, διαμορφώνοντας μία νέα πολιτική κατάσταση με την "πρώτη φορά κυβέρνηση Αριστεράς", που άσκησε όλη αυτή την περίοδο μια ιδιαίτερα αρνητική επίδραση πάνω στο λαό, το κίνημα και την Αριστερά.
Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις αυτής της περιόδου με το νέο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώθηκε από την πορεία ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ σε ηγεμονική πολιτική δύναμη και κυβέρνηση, έθεσαν σε δοκιμασία τον ευρύτερο πολιτικό προσανατολισμό των πολιτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα αυτών που αναφέρονται στην αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα, και κατέδειξαν την πολιτική που εφάρμοσαν και τον τρόπο που στάθηκαν μπροστά στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνθήκες βαθιάς κρίσης του αστικού πολιτικού συστήματος και βαριάς δοκιμασίας του λαού μας από τα βάρβαρα μνημόνια.

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

ΘΈΣΕΙΣ Κ.Ε. ΤΟΥ Μ-Λ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ 6ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ: Εσωτερική κατάσταση

  Δημοσιεύουμε το δεύτερο μέρος των θέσεων της Κ.Ε. του Μ-Λ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ 6ο Συνέδριο που αναφέρονται στην εσωτερική πολιτική κατάσταση.

 Β. ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ


Οκτώ χρόνια μνημονιακής, καπιταλιστικής βαρβαρότητας για το λαό και νεοαποικιακής υποδούλωσης για τη χώρα
12. Οκτώ χρόνια μετά την επιβολή του πρώτου Μνημονίου από τον Γ. Παπανδρέου, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει στον ίδιο δρόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων, της γενικευμένης αντιλαϊκής επίθεσης. Η χώρα και ο λαός έχουν βρεθεί σε μια πρωτοφανή, για τα μεταπολεμικά δεδομένα του δυτικού καπιταλιστικού κόσμου, κατάσταση νεοαποικιακής υποδούλωσης και βάρβαρης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Σπάνια συναντάμε, σε ειρηνική περίοδο, ανάλογης σφοδρότητας επίθεση σε εργατολαϊκές κατακτήσεις, δικαιώματα και ελευθερίες, τέτοια καταστροφική πορεία μιας ολόκληρης χώρας, ενός ολόκληρου λαού. Τα αντιλαϊκά κύματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Τρία Μνημόνια, κάμποσα Μεσοπρόθεσμα Προγράμματα και αμέτρητα πολυνομοσχέδια σάρωσαν τη ζωή του ελληνικού λαού και υποδούλωσαν τη χώρα.
Μια τρομακτική διεύρυνση της ακραίας φτώχειας και εξαθλίωσης συντελείται, με την ανεργία να παραμένει στα ύψη. Ένα πρωτοφανές -από τη σύσταση του ελληνικού κράτους- γενικό ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, για 99 ολόκληρα χρόνια(!), εξελίσσεται, μέσα από ένα Υπερταμείο που ελέγχεται από τους δανειστές, με τα στελέχη του να απολαμβάνουν προκλητική ασυλία.
Οι ιμπεριαλιστές δανειστές έχουν επιβάλει ασφυκτικό έλεγχο και επιτήρηση. Υπαγορεύουν και δρομολογούν τις εσωτερικές εξελίξεις -οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές- με τη στήριξη της ολόπλευρα εξαρτημένης μεγαλοαστικής τάξης, καταλύοντας απροκάλυπτα την ανεξαρτησία και κυριαρχία της χώρας.
Η κυβερνητική προπαγάνδα ισχυρίζεται πως, τον Αύγουστο, έρχεται το "οριστικό τέλος" της κρίσης, των μνημονίων και της επιτροπείας. Την ίδια στιγμή, λίγους μόλις μήνες πριν, περνά σε νέα αντιλαϊκή επίθεση για να κλείσει την τρίτη αξιολόγηση. Και ακολουθεί και τέταρτη αξιολόγηση, τους επόμενους μήνες.
Η "καθαρή έξοδος" από τα μνημόνια είναι ψέμα και απάτη. Η "επιστροφή στην κανονικότητα με την κοινωνία όρθια" είναι θρασύτατη δημαγωγία. Η επιτροπεία δεν τελειώνει το 2018 με την ολοκλήρωση του τρίτου μνημονίου. Οι δανειστές και δυνάστες του λαού μας επέβαλαν τα μνημόνια για να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους, να παγιωθεί η ασφυκτική εποπτεία τους.
Όλα τα μνημονιακά μέτρα λεηλασίας της χώρας και εξαθλίωσης του λαού, κατάργησης των εργατολαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών, θα παραμείνουν ατόφια και μετά τον Αύγουστο.
Επιπλέον, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει δεσμεύσει τη χώρα, για μια πενταετία ακόμη, από το 2018 έως και το 2022, με θηριώδη πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ. Πλεονάσματα που προϋποθέτουν συνεχή αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος, πλήρη διάλυση της δημόσιας Υγείας, Ασφάλισης, Πρόνοιας, Παιδείας και ολοκληρωτικό ξεπούλημα του πλούτου και των υποδομών της χώρας.
Έχει, μάλιστα, νομοθετήσει μέτρα που θα εφαρμοστούν μετά τη λήξη του τρίτου μνημονίου, ξεκινώντας το 2019, και μάλιστα από επόμενη κυβέρνηση! Εξοντωτικά μέτρα που φέρνουν νέα δραστική μείωση του αφορολόγητου, δηλαδή νέα φορολογική επιδρομή στα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα, και νέες περικοπές στις συντάξεις, εξαθλιώνοντας τη συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων.
Έχει, επίσης, ψηφίσει τον περιβόητο «κόφτη», που προβλέπει επιβολή «πρόσθετων μέτρων που δεν θα μπορούν να παρεμποδιστούν», δηλαδή μεγαλύτερη περικοπή δημόσιων δαπανών (μισθών και συντάξεων), όταν υπάρχουν αποκλίσεις από τους δημοσιονομικούς στόχους, χωρίς να απαιτείται η τυπική, έστω, έγκριση από την κάθε φορά ελληνική κυβέρνηση!
Η δε "ρύθμιση" του χρέους, στην οποία η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να δώσει χαρακτήρα εθνικού στόχου, αποτελεί ένα ακόμη όχημα σκληρών εκβιασμών για τη διαιώνιση της επιτροπείας των ξένων δανειστών.
Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές έχουν αποφανθεί για το παρόν και το μέλλον της χώρας και του λαού μας. Όλες οι φόρμουλες, τα προγράμματα και οι μηχανισμοί που έχουν επινοήσει ή θα επινοήσουν απαιτούν αδιάλειπτη επιτροπεία. Η κάθε ελληνική κυβέρνηση -η σημερινή και οι όποιες επόμενες προκύψουν- είναι δεσμευμένη να αποδέχεται τον ασφυκτικό έλεγχο και την επιτήρηση των δανειστών. Τα τελευταία οκτώ χρόνια, με τις έξι διαφορετικές κυβερνητικές εκδοχές, επιβεβαιώνουν τα παραπάνω με δραματικό τρόπο.
Απατηλές υποσχέσεις για «δίκαιη ανάπτυξη» και κλιμάκωση των αντεργατικών, αντιδραστικών ανατροπών από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ
13. Για δεύτερη χρονιά, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δημαγωγεί με τη διανομή του "κοινωνικού μερίσματος" και την υποτιθέμενη "στήριξη των αδύναμων συμπολιτών μας".
Η πολιτική των εφάπαξ επιδομάτων δεν είναι κοινωνική πολιτική. Παριστάνει την κοινωνική πολιτική. Η κυβέρνηση Α. Τσίπρα με το ένα χέρι σαρώνει το λαϊκό εισόδημα και τη λαϊκή αξιοπρέπεια και με το άλλο δίνει επιδόματα-ελεημοσύνη για να εδραιώσει συνθήκες επαιτείας, να εξαγοράσει συνειδήσεις, να διαπράξει τελικά ψηφοθηρία.
Οι μισθοί πείνας των εργαζομένων, οι συντάξεις ανέχειας των συνταξιούχων, η οριστική κατάργηση του ΕΚΑΣ, ο δραστικός περιορισμός και συρρίκνωση των προνοιακών και οικογενειακών επιδομάτων, η κλιμακούμενη φοροληστεία, η εξοντωτική πολιτική σε βάρος της αγροτιάς, η δημιουργία δηλαδή ακραίας φτώχιας σε μαζική κλίμακα, δεν αντισταθμίζεται ούτε "ανακουφίζεται" από κάποιες κινήσεις επιδομάτων ελεημοσύνης.
Ανάμεσα στα μέτρα της τρίτης αξιολόγησης είναι η επιτάχυνση της "εκκαθάρισης" των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που έγινε κυβέρνηση υποσχόμενος, μεταξύ πολλών άλλων, "σεισάχθεια" και ευνοϊκές ρυθμίσεις για τους δανειολήπτες, επιβάλει την καθολική, πλέον, διενέργεια ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, καταργώντας τους πλειστηριασμούς στα Ειρηνοδικεία.
Ένα σαρωτικό κύμα πλειστηριασμών λαϊκών κατοικιών και πρώτης κατοικίας, οφειλετών και εγγυητών στεγαστικών, επαγγελματικών, καταναλωτικών δανείων και οφειλετών στο Δημόσιο είναι σε εξέλιξη, με στόχο τη φτωχοποιημένη και εξαθλιωμένη λαϊκή οικογένεια, τις μικρομεσαίες "μη βιώσιμες" επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες και όχι τους "έχοντες", όπως πασχίζει να παραπλανήσει η κυβερνητική προπαγάνδα με τα περί "στρατηγικών κακοπληρωτών". Πρόκειται για μια νέα, εκτεταμένη, βίαιη αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου με τα ξένα funds να έχουν, ήδη, μπει στο "χορό" και με κερδισμένους τους "έχοντες" και "κατέχοντες".
Όπως συνέβη με όλες τις παραπλανητικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ, πριν την εκλογική του νίκη, και το ζήτημα του χρέους είχε μια ανάλογη, ταπεινωτική διαδρομή. Παλινωδίες, άτακτη υποχώρηση, σταδιακή προσαρμογή και τελική συνθηκολόγηση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την αρχική θέση για επιτροπή λογιστικού ελέγχου και στάση πληρωμών, πέρασε στη διεκδίκηση της διαγραφής του μη βιώσιμου -όπως θεωρούσε τότε- χρέους, για να καταλήξει στις σημερινές ικεσίες για μια "ρύθμιση" του χρέους που εξαντλείται στην επιμήκυνσή του, ώστε "να επιτευχθεί ο στόχος της βιωσιμότητάς του". Πανομοιότυπη πολιτική και επιχειρηματολογία με τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Και στο ζήτημα αυτό.
Βέβαιο είναι, και αυτό έχουν σαν μόνη σταθερά τα διάφορα σενάρια για τη "διευθέτηση" του χρέους που διακινούνται στους ιμπεριαλιστικούς κύκλους, πως ο οποιοσδήποτε συμβιβασμός μεταξύ των δανειστών (ΕΕ και ΔΝΤ) επιτευχθεί, όποια μορφή και αν αυτός πάρει, θα προϋποθέτει και θα απαιτεί απαρέγκλιτη τήρηση των μέχρι τώρα μνημονιακών δεσμεύσεων και νέο αντιλαϊκό πρόγραμμα με αδιανόητους ρυθμούς ανάπτυξης και πλεονάσματα.
Η χώρα θα είναι κάτω από ενισχυμένη εποπτεία μέχρι το 75% των δανείων να επιστραφεί - κάτι που τοποθετείται χρονικά, με τα σημερινά δεδομένα και την πιο αισιόδοξη εκτίμηση, γύρω στο 2060!
Το περίφημο ζήτημα του χρέους αναδεικνύεται σ’ αυτό που πράγματι είναι, όχημα σκληρών εκβιασμών και ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων για τη χειραγώγηση των εσωτερικών εξελίξεων και τη διασφάλιση και διαιώνιση της επιτροπείας των δανειστών.
Το success story της κυβέρνησης Τσίπρα, παρόμοιο με αυτό της κυβέρνησης Α. Σαμαρά, υπονομεύεται και ακυρώνεται από τις εξελίξεις. Οι μεγαλόστομες διακηρύξεις της για τις προοπτικές ανάπτυξης, όταν απευθύνονται σε έναν λεηλατημένο από την πολιτική της λαό, δεν μπορούν να δημιουργήσουν κλίμα αισιοδοξίας και προσδοκιών, να εκτονώσουν τη λαϊκή αγανάκτηση. Η "δίκαιη ανάπτυξη" που υπόσχεται ο Τσίπρας προϋποθέτει και ταυτίζεται με τη σκληρή καπιταλιστική εκμετάλλευση των εργαζομένων, με συνθήκες γενικευμένης εργοδοτικής ασυδοσίας. Τα νέα μέτρα της τρίτης αξιολόγησης που ψήφισε συντεταγμένα, για άλλη μια φορά, η κυβερνητική πλειοψηφία, που ναρκοθετούν το δικαίωμα στην απεργία, αποτελούν νέα κλιμάκωση των αντεργατικών, αντιδραστικών ανατροπών.
Η περίφημη ανάκαμψη και οι επερχόμενες επενδύσεις, για τις οποίες πλειοδοτεί συστηματικά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι η επέλαση των πολυεθνικών των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που υφαρπάζουν τις κρατικές επιχειρήσεις και υποδομές και εξαγοράζουν δεκάδες σημαντικές ελληνικές επιχειρήσεις, σε μια προσπάθεια απόλυτου ελέγχου της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας. Μια επέλαση που συντελείται πάνω στο έδαφος της συντριβής του εργατικού μισθού και των εργατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.
Πολιτική στην υπηρεσία των Αμερικάνων και Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και εμπόριο αριστεροσύνης για την υπονόμευση και δυσφήμηση των οραμάτων της αριστεράς
14. Η Ελλάδα, στην κρίσιμη παγκόσμια κατάσταση που διαμορφώνεται, ιδιαίτερα μετά το Brexit και την εκλογή Τραμπ, αποτελεί πεδίο εκδήλωσης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, υπηρετώντας πιστά το δόγμα της υποτέλειας «ανήκομεν εις την Δύσιν», πέρασε από τις λογοκοπίες για «εθνικά περήφανη» και «ανεξάρτητη» εξωτερική πολιτική στις ευχαριστίες και τις υποκλίσεις στα ξένα αφεντικά, εκλιπαρώντας την εύνοια και τη στήριξή τους.
Βαθαίνοντας την οικονομική εξάρτηση της χώρας από την ΕΕ, εξελίσσεται σε μια από τις πιο υποτελείς στις ΗΠΑ κυβερνήσεις. Διακηρύσσει πως οι ΗΠΑ είναι ο "μεγάλος φίλος", η "μεγάλη δημοκρατική χώρα" που στηρίζει την Ελλάδα. Ο απροκάλυπτος εξωραϊσμός της υπερδύναμης, που συνεχίζεται αδιατάρακτα και επί Τραμπ, η συνεχής προσπάθεια άμβλυνσης της βαθιάς αντίθεσης του ελληνικού λαού απέναντι στην ιμπεριαλιστική πολιτική της και η ανοιχτή, πειθήνια συστράτευση με τα επιθετικά της σχέδια, έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.
Σε ένα ταραγμένο, φλεγόμενο, γεωπολιτικό περιβάλλον (που ξεκινά από την ευρύτερη Μέση Ανατολή, περνάει στα Βαλκάνια και φτάνει στην Ουκρανία), που χαρακτηρίζεται από σφοδρούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, ιδιαίτερα ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία που επανακάμπτει, με τη ραγδαία ανερχόμενη Κίνα να δυναμώνει τη γεωπολιτική της επιρροή μέσα από το μεγαλεπήβολο σχέδιο του νέου "Δρόμου του Μεταξιού", η ασφυκτική πρόσδεση στις ΗΠΑ και ο ρόλος πλασιέ των αμερικανικών συμφερόντων μόνο επικίνδυνες εξελίξεις μπορεί να σημαίνουν για το λαό μας.
Πολύ περισσότερο όταν, δίπλα στις διευρυνόμενες πολεμικές συγκρούσεις, τη διάλυση κρατών και την επαναχάραξη συνόρων που συντελούνται, σε όλα τα λεγόμενα ανοιχτά μέτωπα της Ελλάδας με τα γειτονικά κράτη (Τουρκία, Αλβανία, ΠΓΔΜ) και στο Κυπριακό, οι εξελίξεις είναι εξαιρετικά κρίσιμες και μπορούν, ανά πάσα στιγμή, να πάρουν επικίνδυνες διαστάσεις και τροπή.
Οι "διεθνείς επιτυχίες" και η "αναβάθμιση" της χώρας, για τις οποίες κομπάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι έπαινοι, τα συγχαρητήρια και η στήριξη που εισπράττει από τους ισχυρούς ,Τραμπ, Μέρκελ, Μακρόν και άλλους, μόνο επιτυχίες και αναβάθμιση δεν είναι. Είναι η "αναγνώριση", στη σημερινή φάση, του ρόλου του υποτελούς που υπηρετεί πειθήνια τις προσταγές τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού έκφρασε λαϊκές ελπίδες με τις κάλπικες υποσχέσεις του για τη "μεγάλη ανατροπή" και το "τέλος των μνημονίων και της τρόικας", μόλις έγινε κυβέρνηση μετατράπηκε σε έναν πολύτιμο διεκπεραιωτή των εντολών των δανειστών, αναλαμβάνοντας το ρόλο του αναχώματος της λαϊκής ριζοσπαστικοποίησης και του πυροσβέστη του λαϊκού κινήματος.
Συνέχισε και κλιμάκωσε τη βαρβαρότητα των μνημονίων, την άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση, τη λεηλασία της χώρας και του λαού από τους δανειστές. Οδήγησε πλατιά λαϊκά στρώματα μέσα από την οδυνηρή διάψευση των προσδοκιών τους στην απογοήτευση και τη μοιρολατρική αποδοχή της αντιδραστικής άποψης πως όλα αυτά είναι μονόδρομος, πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δυσφήμισε την έννοια, τις αξίες και τα οράματα της Αριστεράς, στρώνοντας το έδαφος στους κάθε λογής αντιδραστικούς να πανηγυρίζουν και να διατυμπανίζουν την "οριστική χρεοκοπία" της Αριστεράς και του "άλλου δρόμου". Τους έδωσε την ευκαιρία να επιχειρούν την κατασυκοφάντηση της ιστορίας της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος και να εντείνουν την αντικομμουνιστική προπαγάνδα.
Τα έργα και οι ημέρες του ΣΥΡΙΖΑ, στην κυβερνητική εξουσία, δεν του επιτρέπουν να παριστάνει τον σωτήρα του λαού. Πολύ περισσότερο, δεν τον τοποθετούν στην Αριστερά. Τον τοποθετούν στο αντίπαλο στρατόπεδο. Το εμπόριο αριστεροσύνης, στο οποίο επιδίδεται αξιοποιώντας διάφορες ευκαιρίες, δεν έχει απήχηση στον δημοκρατικό και αριστερό κόσμο που διαπιστώνει την υποκρισία του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να καλλιεργεί όπως πριν αυταπάτες, σε μαζική κλίμακα, με τα νέα παραπλανητικά του αφηγήματα. Ο πραγματικός του ρόλος αποκαλύπτεται. Ο χρόνος έχει αρχίσει να μετράει αντίστροφα για την κυβέρνησή του. Η πολιτική φθορά και απαξίωσή της διευρύνονται. Το πολιτικό κεφάλαιο του Α. Τσίπρα συρρικνώνεται. Η λαϊκή οργή διευρύνεται, αν και δεν έχει βρει ακόμη το δρόμο του ενιαίου μαζικού αγώνα. Υπόγειες και αφανείς διεργασίες συντελούνται σε πλατιά λαϊκά στρώματα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ συντηρείται στην κυβερνητική εξουσία κυρίως λόγω της εύνοιας των δανειστών και σημαντικών μερίδων της ντόπιας ολιγαρχίας επειδή είναι ο αποτελεσματικότερος εντολοδόχος τους, που ελαχιστοποιεί τις κοινωνικές αντιδράσεις και υπονομεύει την ανάπτυξη του εργατολαϊκού κινήματος.
ΝΔ, ο σταθερός, δοκιμασμένος και αξιόπιστος εγγυητής των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας
15. Η ΝΔ επανακάμπτει, συσπειρώνει ψηφοφόρους που είχε χάσει σε προηγούμενες εκλογές, και προβάλλει σαν ο ισχυρός διεκδικητής της κυβερνητικής εξουσίας.
Ο αρχηγός της, Κυρ. Μητσοτάκης, ένθερμος υποστηρικτής και υπουργός των κυβερνήσεων της μνημονιακής βαρβαρότητας, παρουσιάζεται σαν ο πιο πιστός "μεταρρυθμιστής" που θα εξασφαλίσει τη "συνέχεια του κράτους" και θα "τιμήσει την υπογραφή της χώρας". Προσπαθεί να πάρει το "χρίσμα" εμφανιζόμενος σαν ο σταθερός και αξιόπιστος εγγυητής των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών δανειστών και της ελληνικής ολιγαρχίας. Πασχίζει να επισπεύσει την απομάκρυνση του Α. Τσίπρα, δίνοντας εξετάσεις νομιμοφροσύνης και επιδεικνύοντας την προθυμία του στην πιστή υλοποίηση των μνημονιακών δεσμεύσεων και εντολών τους.
Ταυτόχρονα, τα αστικά επιτελεία που προετοιμάζουν την επάνοδό της στη διακυβέρνηση της χώρας, επιχειρούν να προσδώσουν ένα «σύγχρονο», «κεντροδεξιό» προφίλ στον Κυρ. Μητσοτάκη και, κατ’ επέκταση, στη ΝΔ που θα προκύψει κάτω από την ηγεσία του. Είναι μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια εξωραϊσμού και συγκάλυψης του πραγματικού της χαρακτήρα.
Η ΝΔ είναι μια βαθιά αντιλαϊκή και ξενόδουλη πολιτική δύναμη. Όλη η μεταπολεμική ιστορία του τόπου το επιβεβαιώνει. Από τον Ελληνικό Συναγερμό, στην ΕΡΕ, και μετά στη ΝΔ, η Δεξιά υπήρξε ο κύριος στυλοβάτης του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης στη χώρα μας.
Στη μνημονιακή περίοδο, με την κυβέρνηση Α. Σαμαρά, ψήφισε και εφάρμοσε το δεύτερο μνημόνιο, συγκυβερνώντας με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, και με αρχηγό τον Β. Μεϊμαράκη υπερψήφισε το τρίτο μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μαζί με το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.
Η επάνοδος της ΝΔ στην κυβέρνηση δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη, όπως προσπαθούν να πείσουν οι κάθε λογής προπαγανδιστές της. Παρά τη λαϊκή απογοήτευση και αγανάκτηση από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η πρόσφατη βαθιά αντιλαϊκή πολιτική της ΝΔ και η αντιδραστική ιστορική της διαδρομή βάζουν φραγμό στα εκλογικά της ποσοστά.
Οι προσπάθειές της να δημιουργήσει κλίμα πολιτικής διεύρυνσης και συσπείρωσης ευρύτερων δυνάμεων από το χώρο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, όπως έγινε με την κυβέρνηση Α. Σαμαρά, ώστε να εξασφαλίσει όρους σχηματισμού κυβέρνησης παραμένουν, προς το παρόν, μετέωρες.
Οι εκφραστές του φασισμού και του αντιδραστικού εθνικισμού μια πολύτιμη εφεδρεία για το σύστημα
16. Συνεχίζεται, με μακρόσυρτες διαδικασίες, η δίκη της ναζιστικής "Χρυσής Αυγής", στην οποία, κατά τα άλλα, οι υπόδικοι αρχηγοί της δεν είναι παρόντες, αλλά ασκούν προκλητικά από τα έδρανα της Βουλής το "κοινοβουλευτικό" έργο τους.
Τα γεγονότα μαρτυρούν πως η αντίφαση από τη μια να διώκονται για εγκληματική δράση και από την άλλη να κάνουν ασύδοτοι και με τη βούλα του νόμου τα μισαλλόδοξα κηρύγματά τους στη Βουλή, αντανακλά επιδιώξεις των κυρίαρχων αστικών δυνάμεων να την πιέσουν ώστε να την "εξημερώσουν" και να την κάνουν ένα πιο "σοβαρό" κοινοβουλευτικό κόμμα, αξιοποιώντας την σε κάθε περίπτωση σαν μία πολύτιμη για το σύστημα εφεδρεία εναντίον του λαϊκού κινήματος.
Στην ουσία θέλουν να γράψουν υποθήκες και να ελέγξουν διαδικασίες που υπηρετούν σχέδια αναμόρφωσης του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού. Αυτό δείχνουν και τα σενάρια για ένα νέο ακροδεξιό κόμμα παράπλευρα στη ΝΔ, που ήρθαν στον αφρό ύστερα από το εθνικιστικό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, με αφορμή τις εξελίξεις και τα σχετικά με το όνομα της ΠΓΔΜ.
Έχοντας εδραιώσει μία σταθερή εκλογική βάση που την ανέδειξε ξανά τρίτο κόμμα στις τελευταίες εκλογές, η "Χρυσή Αυγή" συνεχίζει τις φασιστικές προκλήσεις και τους τραμπουκισμούς της. Μασκαρεμένοι οι εκπρόσωποί της με αντιμνημονιακή μπογιά εμφανίζονται σαν "τιμωροί" των εκπροσώπων του "συστήματος". Εκφραστές και κήρυκες του αντιδραστικού εθνικισμού, πρωτοστάτες του αντικομμουνισμού και μιας μισαλλόδοξης, σοβινιστικής και ρατσιστικής αντιμεταναστευτικής υστερίας, επιδίδονται σε ένα αχαλίνωτο πατριδεμπόριο, εργαλείο στα χέρια των τυχοδιωκτικών αντιδραστικών κύκλων που θέλουν να υποδαυλίσουν το εθνικιστικό μίσος ανάμεσα στους λαούς.
Οι δίαυλοι επικοινωνίας και οι δεσμοί τής δήθεν αντισυστημικής "Χρυσής Αυγής" με μηχανισμούς του αστικού κράτους και παρακράτους, εξακολουθούν να παραμένουν, ενώ παραδίπλα της δραστηριοποιούνται διάσπαρτες και προς το παρόν περιθωριακά πολλές άλλες εθνοκάπηλες, φασιστικές ακροδεξιές οργανώσεις και κινήσεις με ανάλογες διασυνδέσεις, σχέσεις και πάρε-δώσε με υπηρεσίες και μηχανισμούς της αντίδρασης, ορισμένες δημιουργημένες από πρώην στελέχη της "Χρυσής Αυγής", που φρόντισαν να αποχωρήσουν από αυτήν.
Αυτό που έχει πρωταρχική σημασία είναι το ξεσκέπασμα της ύπουλης "φιλολαϊκής" προπαγάνδας των φασιστών, ιδιαίτερα στη νέα γενιά που δεν έζησε τα αίσχη και τα εγκλήματα των πολιτικών προγόνων τους, η αποκάλυψη του πραγματικού χαρακτήρα και των συμφερόντων που εκφράζουν και υπηρετούν, το δυνάμωμα της λαϊκής επαγρύπνησης και η κινητοποίηση των λαϊκών μαζών στον αγώνα για την πολιτική απομόνωση και την αχρήστευση των σχεδίων τους.
Η λαϊκή απαίτηση για παραδειγματική τιμωρία των δολοφόνων του Παύλου Φύσσα και κάθε ενόχου για ρατσιστική και φασιστική βία, η καταδίκη της "Χρυσής Αυγής" και του αντικομμουνισμού, πρέπει να δυναμώσουν και να συνδυαστούν με την αποφασιστική καταδίκη του ιμπεριαλισμού, της ντόπιας ολιγαρχίας και των κυβερνήσεών τους που με την πολιτική τους θρέφουν το φασισμό.
Η σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ σε βαθιά κρίση, αναζητά ρόλο συμπληρωματικής δύναμης σε αντιλαϊκές κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ
17. Η σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα διέρχεται βαθιά κρίση τα τελευταία μνημονιακά χρόνια. Το ΠΑΣΟΚ, μετά την πολύχρονη κυρίαρχη θέση του στο αστικό πολιτικό σύστημα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, κατέρρευσε μετά τις εκλογές του 2012, έχοντας εισαγάγει και ταυτιστεί με τη μνημονιακή επέλαση.
Η αποσύνθεση, οι αποχωρήσεις, οι μεταγραφές, οι διασπάσεις, ο συνωστισμός επίδοξων αρχηγών, κομμάτων και κομματιδίων, αποτυπώνουν τη σημερινή κατάσταση. Τον χώρο κατέλαβε και εκφράζει, ουσιαστικά το διάστημα αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος απολαμβάνει ακόμη την εύνοια των ισχυρών λόγω της ικανότητάς του να ευνουχίζει τη λαϊκή ριζοσπαστικοποίηση.
Τώρα, με τη βαθιά κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος να επιτείνεται και την πολιτική ρευστότητα να κυριαρχούν, κατά τη διάρκεια μιας παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου όπου ο ΣΥΡΙΖΑ αποδυναμώνεται και η ΝΔ δεν φαίνεται να αποκτά δυναμική αυτοδυναμίας, με πλατιά λαϊκά στρώματα να διαπιστώνουν πως η βασική πολιτική γραμμή των κομμάτων αυτών ταυτίζεται, φουντώνουν οι διεργασίες για τη δημιουργία πολιτικών εφεδρειών.
Η απόπειρα ανασύστασης της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, ύστερα από πολύχρονες και επίμονες προσπάθειες ισχυρών κέντρων εξουσίας, σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και αποκρυσταλλώνεται, στην παρούσα φάση, στο υπό συγκρότηση "Κίνημα της Αλλαγής". Έχουν προηγηθεί, χωρίς επιτυχία, η "Κίνηση των 58", η "Ελιά" και η ΔΗΣΥ.
Η τελική κατάληξη και αυτού του εγχειρήματος είναι ένα κρίσιμο και ανοιχτό ζήτημα. Η βαριά σκιά του ΠΑΣΟΚ που αποτελεί την κύρια δύναμη, η αλληλοϋπονόμευση μεταξύ των πολλών φιλόδοξων αρχηγών, η εκρηκτική "συνύπαρξη" αρχηγικών κομμάτων, βάζουν μεγάλα εμπόδια. Μεγαλύτερη εμπλοκή, που θα καθορίσει και την τύχη του "Κινήματος της Αλλαγής", δημιουργεί ο διχασμός των δυνάμεων που το συναπαρτίζουν ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, εάν κληθούν να αποτελέσουν συμπληρωματική δύναμη σε μελλοντικά κυβερνητικά σχήματα.
Το αφήγημα της "ολικής επαναφοράς" της σοσιαλδημοκρατίας, το οποίο διατυμπανίζουν και στο οποίο προσβλέπουν ισχυροί ρυθμιστές του αστικού πολιτικού σκηνικού, σίγουρα θα έχει περιπετειώδη διαδρομή και αμφίβολη έκβαση.
Το Ποτάμι, έχοντας μπει σε τροχιά συρρίκνωσης μετά από αποχωρήσεις και εσωκομματικές εντάσεις, βρήκε καταφύγιο στο "Κίνημα της Αλλαγής". Η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ συνεχίζει να φυλλοροεί και πασχίζει να συντηρηθεί προσφεύγοντας στην πατριδοκαπηλία και τις εθνικιστικές εξάρσεις με το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ.
Η ηγεσία του ΚΚΕ περνά από τον δεξιό στον «αριστερό» οππορτουνισμό – ρεβιζιονισμό με νεοτροτσκιστικά χαρακτηριστικά
18. Η ηγεσία του ΚΚΕ, γυρίζοντας το ίδιο κάλπικο νόμισμα από την άλλη του όψη, έχει περάσει από τις θέσεις του δεξιού στις θέσεις του "αριστερού" οππορτουνισμού - ρεβιζιονισμού.
Η γραμμή που προβάλλει αναπτύχθηκε σταδιακά, μέσα από πολύχρονα κοιλοπονήματα, μεθοδεύσεις και διαδοχικά αναπαραγόμενες εσωτερικές κρίσεις, και κυριάρχησε παίρνοντας την πιο ολοκληρωμένη της μορφή στα τελευταία συνέδρια του ΚΚΕ (από το 18ο έως το 20ό). Συνδυάζοντας έναν αγιάτρευτο ρεφορμισμό μ' έναν όψιμο όσο και κραυγαλέο "αντικαπιταλισμό" και ιδιαίτερα νεκρανασταίνοντας και υιοθετώντας αναδρομικά τροτσκιστικές θέσεις και αντιλήψεις, η γραμμή του ΚΚΕ έρχεται να συγκαλύψει πίσω από την επαναστατική λογοκοπία, τη χρεοκοπία της ρεβιζιονιστικής του πολιτικής, αλλά το μόνο που τελικά μπορεί έτσι να εξασφαλίσει είναι η αναπαραγωγή των ίδιων και χειρότερων αδιεξόδων της.
Αν και κατά τα λεγόμενα των καθοδηγητών του ΚΚΕ οι θέσεις που προβάλλουν στηρίζονται σε πολύχρονες και επίπονες "επιστημονικές έρευνες", το προϊόν των ερευνών τους είναι η πλήρης παραμόρφωση και στην ουσία απόρριψη (απ' τα αριστερά!) της λενινιστικής θεωρίας για τον ιμπεριαλισμό, αλλά και η γενικευμένη, τροτσκιστικού τύπου, αναθεώρηση και οππορτουνιστική ανασκευή όλης της ιστορίας του διεθνούς και ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος.
Σύμφωνα με τις θέσεις που προβάλλει η ηγεσία του ΚΚΕ, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και σε οποιαδήποτε χώρα ή περιοχή του πλανήτη, η επανάσταση θα είναι παντού σοσιαλιστική και δεν νοείται γι’ αυτούς καμία άλλη "στρατηγική" εξόν απ' τη στρατηγική της άμεσης σοσιαλιστικής επανάστασης. Οι καθοδηγητές του ΚΚΕ, αυτοπαρουσιάζονται σαν ειδήμονες της "στρατηγικής", και με βάση τις νέες θεωρίες τους, που εκμηδενίζουν τη σημασία εφαρμογής μιας σωστής τακτικής για τη συγκέντρωση των απαραίτητων για την επανάσταση δυνάμεων, απορρίπτουν σα λαθεμένη τη "στρατηγική" όλου του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος από γεννήσεώς του. Απορρίπτουν τη γενική γραμμή της Τρίτης Διεθνούς, το Πρόγραμμα του 6ου Συνεδρίου της το 1928, τις αποφάσεις του 7ου Συνεδρίου της το 1935 και τη γραμμή των αντιφασιστικών μετώπων, τις θέσεις του Στάλιν για το χαρακτήρα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και όχι μόνο, κ.ο.κ.
Σ' ένα τέτοιο προκατασκευασμένο πλαίσιο λαθολογίας για όλο το παρελθόν του κινήματος, όπου η "στρατηγική" ήταν λαθεμένη και όπου, σύμφωνα με τις τωρινές θεωρίες του ΚΚΕ, η μία παρέκκλιση διαδεχόταν την άλλη, εντάσσουν και την τωρινή κριτική τους για την "οππορτουνιστκή στροφή" του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, συσκοτίζοντας και υποβαθμίζοντας την πραγματική σημασία της αναρρίχησης και κυριαρχίας του ρεβιζιονισμού, που άνοιξε το δρόμο στην καπιταλιστική παλινόρθωση και αποτέλεσε την αρχή του τέλους της Σοβιετικής Ένωσης.
Όμοια εξωραΐζουν την πραξικοπηματική, αντιδιεθνιστική και αντικαταστατική "6η Ολομέλεια" του ΚΚΕ, που επέβαλε με την ξένη επέμβαση τη γραμμή του χρουστσιωφικού ρεβιζιονισμού, και εγκαθίδρυσε στην ηγεσία του ΚΚΕ πρόθυμους να υπακούουν και να εφαρμόσουν τη γραμμή αυτή, σηματοδοτώντας τη μετατροπή του επαναστατικού ΚΚΕ σ' ένα οππορτουνιστικό - ρεφορμιστικό κόμμα.
Η πολιτική του ΚΚΕ μπορεί τώρα να άλλαξε πρόσοψη, προβάλλοντας απογειωμένες από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα ψευτοθεωρίες, αλλά στην πράξη δεν μπορεί με τίποτα να σηκωθεί πάνω απ' το έδαφος και το οππορτουνιστικό τέλμα στο οποίο εκτράφηκε και γαλουχήθηκε μετά το '56.
Αυτό εξάλλου επιβεβαιώνει και η σχετική "Διακήρυξη" που εξέδωσαν για τα "100 χρόνια" από την ίδρυση του ΚΚΕ, όπου δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να καπηλεύονται, να ανασκευάζουν και να πλαστογραφούν την ένδοξη ιστορία του επαναστατικού ΚΚΕ, με βάση τις θέσεις του τροτσκισμού και άλλων παλιών και νέων αντιλενινιστικών ρευμάτων, που οι ηγέτες του σημερινού ΚΚΕ τις έχουν κάνει σημαία τους.
Οι καθοδηγητές του ΚΚΕ, στα πλαίσια των θεωριών τους που διαστρεβλώνουν τον λενινισμό, έχουν, εδώ και χρόνια, αναγορεύσει την Ελλάδα σε "ιμπεριαλισμό", ενώ αρνούνται, απορρίπτουν και δυσφημούν τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, με το σαθρό και ανιστόρητο επιχείρημα ότι θέτει την εργατική τάξη κάτω από "ξένη σημαία"!
Συγκαλύπτοντας από τις θέσεις ενός κούφιου αντικαπιταλισμού τη βαθιά και ολόπλευρη εξάρτηση της Ελλάδας, εξωραΐζουν στην πράξη την υπάρχουσα αντιλαϊκή εξουσία και συμβάλλουν όχι στην ανατροπή, αλλά στην εδραίωσή της. Συκοφαντώντας τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, φυγομαχούν "επαναστατικά" και εκχωρούν το καίριο πεδίο αυτού του αγώνα στους εθνοκάπηλους και πατριδέμπορους.
Ταυτόχρονα στενεύουν σεχταριστικά την πάλη για τα λαϊκά δικαιώματα και απορρίπτουν στην ουσία την πολιτική πάλη για δημοκρατικές ελευθερίες στο έδαφος του καπιταλισμού. Έχοντας εξαλείψει από το "επαναστατικό" τους λεξιλόγιο τη λέξη δημοκρατία, προβάλλουν μία κατεύθυνση, ανάλογη με αυτήν που με δριμύτητα επέκρινε και καταπολέμησε ο Λένιν σαν γελοιογραφία του μαρξισμού και "ιμπεριαλιστικό οικονομισμό".
Η γραμμή του ΚΚΕ, αδυνατεί να εκφράσει τις πραγματικές ανάγκες των λαϊκών μαζών και να δώσει ώθηση στους μαζικούς αγώνες. Αντί να συγκεντρώνει, απομακρύνει λαϊκές δυνάμεις, αντί να υποβοηθά, να ενοποιεί και να ανυψώνει, κατακερματίζει τους αγώνες των λαϊκών μαζών και ματαιώνει την προοπτική τους.
Ιδιαίτερη σημασία έχει στις συνθήκες αυτές η πρακτική τους στο εργατοϋπαλληλικό συνδικαλιστικό κίνημα, η οικτρή, δήθεν επαναστατική, χωριστική δράση και αντίληψη που καλλιεργούν, η κομματική περιχαράκωση και τα διασπαστικά όσο και αποτυχημένα εγχειρήματα του ΠΑΜΕ σε σειρά σωματείων, η στάση τους απέναντι σε κάθε κινητοποίηση που δεν διοργανώνεται από τους ίδιους.
Με μία τέτοια γραμμή αντί να προωθούν, όπως διακηρύσσουν, την υπόθεση του σοσιαλισμού, τη δυσφημούν. Αυτό, σφραγίζει ήδη πολύ καθαρά το περιεχόμενο της πολιτικής του ΚΚΕ, για το οποίο δεν έχουν κανένα λόγο αληθινά να ανησυχούν οι κυρίαρχες τάξεις.
Η ΛΑΕ αναπαράγει τις ρεφορμιστικές διακηρύξεις και αυταπάτες του «αντιμνημονιακού» ΣΥΡΙΖΑ
19.Οι βασικές θέσεις που προβάλλει ο ηγετικός πυρήνας της ΛΑΕ, αναπαράγουν τις ρεφορμιστικές θέσεις και τις "αντιμνημονιακές”, διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση, στις οποίες μένουν υποτίθεται προσηλωμένοι, σαν ο ασυμβίβαστος και ανυποχώρητος εκφραστής τους.
Οι ηγέτες της ΛΑΕ εδέησαν να διαχωριστούν από τον ΣΥΡΙΖΑ και να συγκροτήσουν τον ξεχωριστό φορέα τους, αφού προηγούμενα, όπως είναι γνωστό, στήριξαν και υπηρέτησαν από κορυφαίες υπουργικές θέσεις την κυβερνητική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, εξωραΐζοντας και συγκαλύπτοντας το αντιλαϊκό της περιεχόμενο ως την τελευταία φάση της υπογραφής από τον Τσίπρα του 3ου βάρβαρου μνημονίου.
Η ΛΑΕ, αφού έμεινε εκτός κοινοβουλίου ύστερα από τις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015 (όπως εξάλλου και η "Πλεύση Ελευθερίας" της πρώην Προέδρου της Βουλής με την οποία δεν μπόρεσαν να τα βρουν), έκανε έκτοτε κάθε προσπάθεια για να δημιουργήσει προϋποθέσεις επιστροφής στη Βουλή. Στο διάστημα που μεσολάβησε κατάφερε να ενσωματώσει, πρακτικά, κάποιες ομάδες του "αντικαπιταλιστικού" χώρου που συστεγάζονταν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και προσβλέπει να βρει κι άλλους, καθώς δεν είναι λίγοι αυτοί που επιζητούν συνεργασία με τη ΛΑΕ, όπως μαρτυρούν και τα
τεκταινόμενα στο ΝΑΡ. Αν και οι μικροκομματικοί ηγεμονισμοί θέτουν σ' αυτό εμπόδια, έδαφος για μία τέτοια συνεργασία αποτελούν τα κοινά στην ουσία "μεταβατικά προγράμματά" τους, που ανεξάρτητα από το πώς τα ξαναβαφτίζουν και από πόσες κούφιες αντικαπιταλιστικές ανατροπές τα συνοδεύουν, περιέχουν κοινούς βασικούς ρεφορμιστικούς στόχους, όπως "διαγραφή του χρέους", "εθνικοποιήσεις- κοινωνικοποιήσεις τραπεζών", "κοινωνικός έλεγχος", στα πλαίσια όλα αυτά του καπιταλιστικού συστήματος.
Η ΛΑΕ, επαναλαμβάνοντας, σχεδόν ατόφιο, το ψευδώνυμο ριζοσπαστικό όσο και απατηλό ρεφορμιστικό πρόγραμμα του "αντιμνημονιακού" ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να βρει ακροατήριο, επιδίδεται τώρα σε θορυβώδεις δραστηριότητες, όπως κάνουν ιδιαίτερα με τους πλειστηριασμούς, ενώ προσαρμοζόμενη σε δημοσκοπικά ευρήματα και κάτω από την αστική πίεση που τους χαρακτήριζε "κόμμα της δραχμής", έχουν χαμηλώσει κι άλλο τους τόνους σχετικά με την ΕΕ, την ΟΝΕ και το ευρώ.
Η πολιτική που προβάλλει και εφαρμόζει η ΛΑΕ, σπέρνοντας αυταπάτες και εγκλωβίζοντας δυνάμεις σε μία προδιαγεγραμμένη πορεία με γνωστή κατάληξη, αποτελεί παραλλαγή διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, καλυμμένη με πληθωρική καταγγελιολογία και αριστερή "ριζοσπαστική" φρασεολογία.
Με μια ακατάσχετη αντικαπιταλιστική φλυαρία επενδύει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ρεφορμιστικό «μεταβατικό» της πρόγραμμα
20. Η γραμμή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνοψίστηκε, την προηγούμενη περίοδο, σ' ένα "μεταβατικό" πρόγραμμα, ουράς στα αστικά ιδεολογήματα και "κινηματικής" υπεκφυγής από τα πραγματικά προβλήματα, σκεπασμένο με μία πομπώδη αντικαπιταλιστική φρασεολογία. Προβάλλοντας την ιδέα της “παναριστεράς”, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενίσχυσε και συνέβαλε στη διάδοση των αναρίθμητων αυταπατών εξωραϊσμού και συγκάλυψης της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυνάμεις της στην πράξη έγιναν νεροκουβαλητές του ΣΥΡΙΖΑ όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση, στήριξαν πολύμορφα την κυβερνητική του πολιτική και έδρασαν σαν συμπληρωματική του δύναμη, ως την πλήρη υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στην μπαγκέτα των ιμπεριαλιστών δανειστών.
Αν και το "μεταβατικό" πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρεοκόπησε, οι ετερόκλητες δυνάμεις της δεν έπαψαν να το υποστηρίζουν και να επιμένουν σ' αυτό, κάνοντας διάφορα επιμέρους μπαλώματα. Καθώς το πρόγραμμα αυτό, στην ουσία, πολύ λίγο διαφέρει από το αντίστοιχο της ΛΑΕ, με την οποία αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία, άλλες από τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στράφηκαν προς τη ΛΑΕ, ενώ άλλες βλέπουν εξίσου κοντά στις αντιλήψεις και τις θέσεις τους, το ΚΚΕ.
Ενώ ήδη ορισμένοι μετακόμιζαν στη ΛΑΕ, οι αχαρακτήριστες και ασύμβατες με την Αριστερά αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις που ξέσπασαν πριν από έναν περίπου χρόνο σε σχήματα της ΕΑΑΚ, κατέδειξαν πως βρίσκονται σε εξέλιξη υπόγειες και φανερές αποσυνθετικές διεργασίες γενικότερα στο χώρο αυτό.
Στην πραγματικότητα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται τώρα στον αστερισμό μιας κρίσης, που αντανακλά ιδιαίτερα την εσωτερική κατάσταση του ΝΑΡ, κύριας συνιστώσας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία πιστοποιεί τα αδιέξοδα της γραμμής του. Το ΝΑΡ (που με απόφαση προηγούμενου συνεδρίου του φέρει πλέον στον τίτλο του την προσθήκη "για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση") αντιμέτωπο με την κρίση, τον κατακερματισμό και τα εντεινόμενα αδιέξοδα της ιδεολογικοπολιτικής γραμμής του, βάλθηκε όχι να διορθώσει, αλλά να συγκαλύψει με στρουθοκαμηλισμό τις λαθεμένες αντιλήψεις και να ξεπεράσει τα προβλήματα που αποσυνθέτουν τις γραμμές του με άλματα στο κενό, κλιμακώνοντας στο έπακρο την "αντικαπιταλιστική" λογοκοπία και βάζοντας για άμεση προώθηση τη συγκρότηση κόμματος της "αντικαπιταλιστικής επανάστασης" και της "Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης".
Σε μία τέτοια βάση προαναγγέλλουν τώρα την "ανασυγκρότηση και το μετασχηματισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε ενιαίο αντικαπιταλιστικό πολιτικό μέτωπο με επαναστατική κατεύθυνση και κομμουνιστική ηγεμονία". Θα δούμε ποια θα είναι η κατάληξη της νέας αυτής αντικαπιταλιστικής φούσκας, που το μόνο σταθερό της βάθρο είναι η αντίθεσή τους στον αγώνα κατά της εξάρτησης, η θεωρία τους για την ιμπεριαλιστική Ελλάδα (στην οποία κατά τα άλλα λογοκοπούν ότι υπάρχει "κατοχή"!), η " ολοκληρωτική" τους διαστρέβλωση του λενινισμού, o αντισταλινισμός.
Προϋπόθεση για να προσφέρει στο κίνημα ένα σημαντικό αγωνιστικό δυναμικό που δραστηριοποιείται στα πλαίσια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, είναι η σταθερή ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση στις λαθεμένες και επιζήμιες θέσεις και αντιλήψεις που κυριαρχούν σ' αυτόν το χώρο.
Εχθρικό ιδεολογικό ρεύμα απέναντι στην οργανωμένη λαϊκή πάλη και το επαναστατικό κίνημα ο αναρχισμός
21. Αποφασιστικά πρέπει να συνεχίσουμε την ιδεολογική πάλη ενάντια στον αναρχισμό και τις διάφορες "αναρχοαυτόνομες" παραλλαγές του, που αποτελούν αντίπαλα και εχθρικά ρεύματα προς το αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα. Να ξεσκεπάσουμε τις αναρχικές και "αντιεξουσιαστικές" διαλυτικές ιδέες και αντιλήψεις που καλλιεργούν το μηδενισμό και την άρνηση της οργανωμένης πολιτικής πάλης, διαδίδοντας τον μικροαστικό ατομικισμό και τις αντικομματικές ιδέες, ιδιαίτερα στο χώρο της νεολαίας. Και, ταυτόχρονα, να καταγγείλουμε αποφασιστικά τις προβοκατόρικες δραστηριότητες τυφλής βίας που στρέφονται ενάντια στην αναπτυσσόμενη πάλη του λαού και προσφέρουν άλλοθι στην κυβέρνηση για την εξαπόλυση των πιο άγριων αστυνομικών επιθέσεων καταστολής των λαϊκών αγώνων και τρομοκράτησης του λαού.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπονομευτικού ρόλου εναντίον του λαϊκού κινήματος, αποτέλεσε τους τελευταίους μήνες η προβοκάτσια μιας δράκας αναρχικών που κατέλαβαν τον χώρο του Πολυτεχνείου, θέλοντας να ματαιώσουν τις τριήμερες εκδηλώσεις για την ιστορική επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, κάνοντας, για πρώτη φορά, ακριβώς αυτό που επιδίωκε μάταια εδώ και τεσσερισήμισι δεκαετίες η ντόπια αντίδραση και τα ξένα αφεντικά της.
Χαρακτηριστική επίσης, αν και διαφορετικής ποιότητας και σημασίας, είναι η τυχοδιωκτική δράση ορισμένων επίδοξων Ζορό, όπως του καλούμενου "Ρουβίκωνα", που η αντίδραση και τα ελεγχόμενα από αυτήν ΜΜΕ την υπερπροβάλλει για λόγους προφανείς, την αξιοποιεί συστηματικά και τη χρησιμοποιεί σαν βολικό άλλοθι για την κλιμάκωση της αστυνομοκρατίας και της κατασταλτικής δράσης των μηχανισμών του αστικού κράτους, για την εμπέδωση του δόγματος της "μηδενικής ανοχής", της "τάξης" και της "ασφάλειας”.





Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2018

6ο Συνέδριο του Μ-Λ ΚΚΕ: Διεθνής κατάσταση

Α. ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ


Οξύνονται όλες οι βασικές αντιθέσεις του σημερινού κόσμου, κλιμακώνονται απότομα
οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και σκοτεινιάζει ο διεθνής ορίζοντας
1. Αυτό που χαρακτηρίζει τη διεθνή κατάσταση δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης στις ΗΠΑ, το 2008, και την αναιμική και ασταθή ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας, που εξακολουθεί να αγκομαχά στο έδαφος της κρίσης, είναι η όξυνση όλων των βασικών αντιθέσεων του σημερινού κόσμου, οι διαιρέσεις και ανακατατάξεις στη δύναμη των διεθνών κέντρων και στην αλλαγή του συσχετισμού των δυνάμεων ανάμεσά τους, που προκαλούν απότομη κλιμάκωση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για την αναδιανομή των σφαιρών επιρροής, και σκοτεινιάζουν το διεθνή ορίζοντα, επαναφέροντας την απειλή για παγκόσμιο πόλεμο και πυρηνικό αλληλοεκβιασμό.
Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών των κρίσιμων διεργασιών της τελευταίας δεκαετίας είχαμε μία σειρά πολιτικές εξελίξεις, με πιο σημαντικές την άνοδο του Τραμπ στην ηγεσία των ΗΠΑ και την απόφαση για την έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας από την ΕΕ.

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Λ.Α.-Α.Α.Σ. ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ




Να αποτρέψουμε την απειλή του πολέμου!
Κοινή πάλη  των λαών Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας ενάντια
στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και στις πολιτικές
της εξάρτησης και του εθνικισμού!





Μια επικίνδυνη κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο και στην περιοχή της Κύπρου βρίσκεται σε εξέλιξη. Λίγες εβδομάδες  μετά την «επαφή» τούρκικης ακταιωρού με ελληνικό πολεμικό πλοίο, στα Ίμια, πλοίο της τουρκικής ακτοφυλακής εμβόλισε σκάφος του λιμενικού σώματος της Ελλάδας και προκλήθηκε συρροή τούρκικων και ελληνικών πολεμικών πλοίων. Παράλληλα σε περιοχή γεωτρήσεων στην ΑΟΖ της Κύπρου που αμφισβητείται απ’ την Τουρκία και εκμεταλλεύονται ευρωπαϊκά και αμερικάνικα μονοπώλια, είχαμε  παρεμπόδιση, με πολεμικά πλοία από την Τουρκία, των ερευνών στην περιοχή.
            Οι άμεσες παρεμβάσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ στο σκηνικό έντασης ήλθαν να υπογραμμίσουν την κρισιμότητα της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί και να καταδείξουν πως έχει μικρύνει η απόσταση από το να σημειωθεί θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο και στην περιοχή της Κύπρου.
Οι ανησυχίες  για το τι ακολουθεί μεγαλώνουν, καθώς τα επικίνδυνα συμβάντα  σε Αιγαίο  και Κύπρο, όπως και η σύλληψη των δύο στρατιωτικών, γίνονται στο φόντο του απόηχου των  πολύ πρόσφατων δηλώσεων του αμερικάνου πρέσβη στην Ελλάδα ότι «ανησυχεί για ατύχημα» στο Αιγαίο, ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, που φανερώνουν και την άμεση εποπτεία που ασκεί ο αμερικάνικος ιμπεριαλιστικός παράγοντας στα διαδραματιζόμενα στο Αιγαίο και στην Κύπρο και σε όλη την ευρύτερη περιοχή.