80 χρόνια απ' την ίδρυση του ΕΑΜ. Μία επίκαιρη ομιλία.

 

 80 χρόνια απ' την ίδρυση του ΕΑΜ. 

 

Δημοσιεύομε παρακάτω μια επίκαιρη ομιλία με αφορμή τη συμπλήρωση 90 χρόνων απ' τη δημιουργία του ΕΑΜ που παρουσιάστηκε στην Αθήνα στο πολιτιστικό χρόνο ΣΗΜΑ στις αρχές Δεκέμβρη.  

 Στις 27 του Σεπτέμβρη το 1941 σε ένα μικρό σπίτι της οδού Μαυρομιχάλη κοντά στα Εξάρχεια με πρωτοβουλία του ΚΚΕ υπογράφτηκε η συμφωνία της δημιουργίας του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, ΕΑΜ, απ’ το ΚΚΕ, το ΑΚΕ το ΣΚΕ και την Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας. Η συμφωνία αυτή έμελε να αποτελέσει μία απ’ τις πιο λαμπρές στιγμές του ελληνικού και όχι μόνο αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος που σημάδεψε την πορεία του τόπου με τους αγώνες και τις ηρωικές στιγμές που μπόλιασαν όλη την κοινωνία.

Η δημιουργία του ΕΑΜ ήταν αποτέλεσμα της γενικής γραμμής που χάραξε το ΚΚΕ για την αντιμετώπιση των ορδών του φασισμού, που ήταν επίσης αποτέλεσμα της γραμμής που χάραξε η 3^η διεθνής για το χαρακτήρα του πολέμου.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΑ 78 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΕΑΜ

78 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ: Πραγματικά διδάγματα και όψιμες αναθεωρητικές ερμηνείες

Το βράδυ της 27 Σεπτέμβρη 1941, ενώ η μπότα της γερμανοφασιστικής κατοχής πατούσε βαριά όλη την Ελλάδα, σ’ ένα μικρό σπίτι στο τέρμα της οδού Μαυρομιχάλη στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ πραγματοποιήθηκε η συνάντηση που κατέληξε στη δημιουργία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ).
Στη συνάντηση αυτή που ήταν κατάληξη προγενέστερων επαφών -κατά τις οποίες διαπιστώθηκε και η άρνηση και η αποφυγή των αστικών δυνάμεων και παραγόντων για ένα απελευθερωτικό μέτωπο ενάντια στον κατακτητή – πήραν μέρος εκτός από τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ και τρείς ακόμα εκπρόσωποι μικρών κομμάτων [Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ), Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΚΕ), Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ)] που ενέκριναν το ιδρυτικό κείμενο του ΕΑΜ και το πρώτο του διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, που πρότεινε το ΚΚΕ και το οποίο μοιράσθηκε πλατιά.
Η δημιουργία του ΕΑΜ στηρίχθηκε στη γενική πολιτική κατεύθυνση που χάραξε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και ακολούθησε και το επαναστατικό ΚΚΕ για τον αντιφασιστικό αγώνα ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1930, που αποτυπώθηκε και στο γνωστό ως πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη για τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο.

77 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ

Πραγματικά διδάγματα και όψιμες αναθεωρητικές ερμηνείες
Το βράδυ της 27 Σεπτέμβρη 1941, ενώ η μπότα της γερμανοφασιστικής κατοχής πατούσε βαριά όλη την Ελλάδα, σ’ ένα μικρό σπίτι στο τέρμα της οδού Μαυρομιχάλη στην Αθήνα, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ πραγματοποιήθηκε η συνάντηση που κατέληξε στη δημιουργία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ).
Στη συνάντηση αυτή που ήταν κατάληξη προγενέστερων επαφών -κατά τις οποίες διαπιστώθηκε και η άρνηση και η αποφυγή των αστικών δυνάμεων και παραγόντων για ένα απελευθερωτικό μέτωπο ενάντια στον κατακτητή - πήραν μέρος εκτός από τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ και τρείς ακόμα εκπρόσωποι μικρών κομμάτων [Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ), Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΚΕ), Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ)] που ενέκριναν το ιδρυτικό κείμενο του ΕΑΜ και το πρώτο του διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, που πρότεινε το ΚΚΕ και το οποίο μοιράσθηκε πλατιά.
Η δημιουργία του ΕΑΜ στηρίχθηκε στη γενική πολιτική κατεύθυνση που χάραξε το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και ακολούθησε και το επαναστατικό ΚΚΕ για τον αντιφασιστικό αγώνα ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1930, που αποτυπώθηκε και στο γνωστό ως πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη για τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο.

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΥΣΤΕΡΙΑ ΑΠ' ΤΟΝ Μ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Ο Μίκης Θεοδωράκης γράφει για την αντικομμουνιστική υστερία! 

Δημοσιεύουμε με μεγάλη ικανοποίηση την απάντηση καταπέλτη του μεγάλου συνθέτη της αριστεράς, Μ. Θεοδωράκη στην ενορχηστρωμένη αντικομμουνιστική υστερία που έχει εξαπολυθεί τη τελευταία περίοδο και με βασική αιτία τη συμπλήρωση των 100 χρόνων απ' την Οκτωβριανή επανάσταση. πιστεύουμε ότι το κείμενο αυτό αποτελεί ένα σημαντικό ντοκουμέντο για το δημοκρατικό και αριστερό κίνημα.

Με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας.

Ως νέος κομμουνιστής είχα την τιμή να παλέψω μέσα απ' τις γραμμές του ΕΑΜ για την κατάκτηση της Ελευθερίας. Αργότερα, την εποχή της Χούντας, μέσα από το Πατριωτικό Μέτωπο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Ομως για την πάντοτε ενιαία εθνικοφροσύνη και για σας που την εκπροσωπείτε μαζί με τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν έχουν καμιά σημασία οι όποιες πράξεις με αριστερό πρόσημο, ακόμα και οι πιο σημαντικές, όσο και αν αυτές βοηθούν και τιμούν την πατρίδα και το λαό μας. Ακόμα και την αναγνωρισμένη από εχθρούς και φίλους, ντόπιους και ξένους προσφορά μας στην ανάδειξη του νεοελληνικού πολιτισμού, την αγνοείτε επιδεικτικά. Το μόνο που μετράει για σας είναι η ήττα μας στον Εμφύλιο και η ενόχλησή σας γιατί η ιδεολογία της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγμούς.

Εντάξει λοιπόν! Νικηθήκαμε και μπήκαμε στην γωνία! Τι άλλο θέλετε από εμάς εσείς οι νικητές και ξύνετε τις πληγές μας; Με το αίμα το δικό μας που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας τα πήρατε όλα! Κράτος, Κυβέρνηση, Παιδεία, Πολιτισμό, Στρατό, Αστυνομία, Τράπεζες, Τύπο, Τηλεοράσεις. Εμείς μείναμε στην γωνία, ουσιαστικά και πάλι (όπως στον Εμφύλιο) πολίτες β' κατηγορίας.

  

Και από τον Στάλιν δεν θυμάστε παρά μόνο τα εγκλήματά του... Το μόνο που δεν άκουσα γι' αυτόν είναι ότι με το πρωινό του έτρωγε τηγανητό ανθρώπινο κρέας. Για κείνον τον Στάλιν, τον Αρχιστράτηγο του Κόκκινου Στρατού με τις νίκες στο Στάλινγκραντ, στη Μόσχα, στο Λένινγκραντ και στο Βερολίνο, δεν έχετε τίποτα να πείτε; Αν έλειπε ο Κόκκινος Στρατός και ο Στάλιν, τι θα είχαμε σήμερα; Αραγε το σκεφτήκατε; Ποιος θα εμπόδιζε τον Χίτλερ να γεμίσει την υφήλιο με χιλιάδες Αουσβιτς; Φαντάζεστε την Ελλάδα γεμάτη με στρατόπεδα εξόντωσης;  Εκεί πάνω στην Ευρώπη και ειδικά στα ρατσιστικά κράτη, ξέρω γιατί πονάνε και τα βάζουνε με τον Στάλιν και τον κομμουνισμό. Γιατί νίκησε κατά κράτος τον πολυαγαπημένο τους Φύρερ. Τον Αδόλφο Χίτλερ! Ομως εσείς εδώ, τι λόγο έχετε; Εσείς τους κομμουνιστές τους σκοτώνατε σαν μύγες. Με τις συμμορίες τύπου Σούρλα και Βρεττάκου. Με τα στρατοδικεία και τις εκτελέσεις 16.000, νέων κυρίως κομμουνιστών. Αγοριών και κοριτσιών. Με τα Μακρονήσια όπου μαρτύρησαν 100.000 Ελληνες κομμουνιστές. Με τα σφαγεία της Ασφάλειας, όπου βασανίστηκαν με τις πιο φρικαλέες μεθόδους χιλιάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες. Τι είμαστε λοιπόν όλοι εμείς, εγκληματίες ή θύματα; Και γιατί παλεύαμε; Δεν αγωνιζόμασταν τάχα για την Ελλάδα και τον Ελληνικό Λαό; Μήπως μέσα από τις γραμμές μας ξεπήδησαν ο θρόνος, οι παρακρατικές οργανώσεις που σκότωσαν τον Λαμπράκη και η Χούντα; Για να μην αναφερθώ στους συνεργάτες των ξένων κατακτητών που πάνω τους στηρίχτηκε η Αμερικανοκρατία που ζει και βασιλεύει μεταμφιεσμένη σε Μνημόνια και Τρόικες που μας έχουν οδηγήσει στο χείλος της εθνικής καταστροφής.

  

Πιστεύω ότι εύκολα μπορείτε να κατανοήσετε το θυμό μου, γιατί για μένα όπως και για χιλιάδες άλλους, η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία αποτελεί την ιερότερη περίοδο της ζωής μας, που είχε ένα και μόνο στόχο, να κάνει τον Λαό μας ελεύθερο, ανεξάρτητο και ευτυχισμένο.

Αθήνα, 26.8.2017

Μίκης Θεοδωράκης

Για το αντικομμουνιστικό Συνέδριο της Εσθονίας (Αναδημοσίευση απ' την εφημερίδα ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ)

ΟΡΓΙΟ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΥΣΤΕΡΙΑΣ ΑΠ' ΤΑ ΜΜΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Με πρωτοβουλία της Εσθονικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης διοργανώθηκε στις 23 Αυγούστου στο Ταλίν, Διεθνές Συνέδριο με τίτλο «Η κληρονομιά του 21ου αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα».
Αφετηρία των αντικομουνιστικών αυτών εκδηλώσεων αποτέλεσε το ψήφισμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2006 και ιδιαίτερα το ψήφισμα που ακολούθησε τον Απρίλη του 2009 περί «Ευρωπαϊκής Συνείδησης και Ολοκληρωτισμού», ενώ ακολούθησαν ανάλογες αντικομουνιστικές αποφάσεις της Ε.Ε.
Στα πλαίσια αυτά με στόχο πάντα το ξαναγράψιμο της ιστορίας, η 9η Μάη, ημέρα της λαμπρής Αντιφασιστικής Νίκης στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που πρωτεργάτης ο κόκκινος στρατός «τσαλαπάτησε» την σημαία του φασισμού και ύψωσε την κόκκινη σημαία στο Ραϊχσταγκ, μετατράπηκε σε μέρα της Ευρώπης.
Με συνεχείς ενέργειες μέσω τυπικών και άτυπων «συσκέψεων», εκθέσεων, σύσταση ομάδων ευρωβουλευτών, τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία προωθούν το στόχο τους να σβήσουν την πραγματική ιστορία και να την ξαναγράψουν σύμφωνα με τα ταξικά και πολιτικά τους συμφέροντα και την αντιδραστική τους ιδεολογία. Διατυπώνουν ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές ότι «η Ευρώπη δεν θα ενωθεί ποτέ αν δεν μπορέσει να καταλήξει σε κοινή θεώρηση της ιστορίας της, να αναγνωρίσει το φασισμό, το σταλινισμό, τα φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα ως μέρος της κοινής ιστορίας της και αν δεν διεξάγει τίμιο και ουσιαστικό διάλογο για τα εγκλήματα των καθεστώτων μεταξύ άλλων του καθεστώτος της ΕΣΣΔ…».
Στην πραγματικότητα στόχος όλης της καμπάνιας είναι ο κομμουνισμός, η κομμουνιστική ιδεολογία και ο επαναστατικός αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση από τα βάρβαρα δεσμά του καπιταλισμού.
Είναι χαρακτηριστικό ότι επιβραβεύονται κράτη που έχουν θεσμοθετήσει την απαγόρευση των κομμουνιστικών συμβόλων, τη φυλάκιση όποιου αρνείται τα εγκλήματα του κομμουνισμού: στην Τσεχία απαγορεύτηκε η δράση της Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας ενώ επιβραβεύονται οι συνεργάτες των ναζί και τιμώνται ως αγωνιστές της ελευθερίας.
Γενικότερος στόχος της ευρωπαϊκής καμπάνιας είναι η προάσπιση των ιμπεριαλιστικών – καπιταλιστικών συμφερόντων, το πέρασμα αντιδημοκρατικών νόμων, το κτύπημα των εργατικών λαϊκών κατακτήσεων, ελευθεριών και δικαιωμάτων και κάθε μαζικής εργατολαϊκής αντίστασης που θα εναντιώνεται και θα μπαίνει φραγμός στα ιμπεριαλιστικά μονοπωλιακά τους σχέδια. Στα πλαίσια αυτά διοργανώθηκε και η πρωτοβουλία του Ταλίν στην Εσθονία.


Η άρνηση του υπουργού Κοντονή και του Μαξίμου να συμμετέχει η κυβέρνηση στο Διεθνές Συνέδριο του Ταλίν δημιούργησε πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθεί ανάμεσα στο ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ ένα «πολιτικό» παιχνίδι μιάς συστηματικής πολιτικής παραπλάνησης του λαού με κάλπικη αντιπαράθεση έξω από τα πραγματικά του προβλήματα.
Η Ν.Δ. και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης εν χορώ με τα προσκείμενα ΜΜΕ, με προσχήματα όπως: η κίνηση αυτή διαταράσσει τις σχέσεις με την Ε.Ε., δημιουργεί σοβαρά ρήγματα στην ελληνική διπλωματία, κάνει «ζημιά» στις σχέσεις με την Εσθονία που στέκεται φιλικά και κατανοεί τις ελληνικές θέσεις στο Αιγαίο και την Κύπρο, καταγγέλλει τη θέση της κυβέρνησης και την καλούσε να συμμετάσχει στο Συνέδριο της Εσθονίας.
Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ, με την άρνησή του να συμμετέχει στο Ταλίν σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως «σηκώνει το λάβαρο υπεράσπισης του κομμουνισμού». Οι λόγοι που αρνήθηκε τη συμμετοχή του στο Συνέδριο της Εσθονίας είναι φτηνές πολιτικάντικες τακτικές στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του έχουν ανακηρυχτεί πρωταθλητές. Πρώτα-πρώτα βρίσκεται στα πλαίσια της τακτικής να αλλάζει τη λεγόμενη πολιτική ατζέντα για να αποσπά την προσοχή του λαού από τα καυτά προβλήματα που αντιμετωπίζει και ακόμα από εκείνα που έρχονται και θα τον οδηγήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση. Και δεύτερο να συγκρατήσει μέρος της κομματικής του βάσης και των φίλων του για να αποφύγει ακόμα μεγαλύτερες απώλειες και τον κίνδυνο της κομματικής αποδιάρθρωσης.
Οι ιδεολογικοπολιτικές του βάσεις και διακηρύξεις – αν μπορεί σήμερα να τις πάρει κανείς στα σοβαρά – ήταν πάντα εχθρικές στον κομμουνισμό και το περίγραμμα των ιδεολογικοπολιτικών του θέσεων είναι ένα συνονθύλευμα αποκομμουνιστικοποιημένων, σοσιαλδημοκρατικών θέσεων.
Οι ιδεολογικοπολιτικοί του πρόγονοι Χρουστσώφ και σια, ήταν αυτοί που με πρόσχημα την προσωπολατρία κατάγγειλαν ένα «ολοκληρωτικό- εγκληματικό» σταλινικό καθεστώς και έδωσαν τροφή στα ιμπεριαλιστικά ιδεολογικά προπαγανδιστικά επιτελεία να «κατασκευάσουν» ένα απάνθρωπο κομμουνιστικό καθεστώς. Με αυτή την αντικομουνιστική ιδεολογία διαπαιδαγώγησαν για ολόκληρες δεκαετίες τα στελέχη και τα μέλη τους και μέσα από αυτή την ιδεολογική πολιτική αναρριχήθηκε ο Τσίπρας στην εξουσία για να εφαρμόσει μια δεξιά νεοφιλελεύθερη πολιτική.
Τα προπαγανδιστικά επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ επ΄ ευκαιρία της συμμετοχής στο Ταλίν ή όχι, επιτίθενται στην αντιπολίτευση για την πολιτική των «δύο άκρων» που ακολουθεί, κτυπώντας ταυτόχρονα και εξισώνοντας τον φασισμό με τον κομμουνισμό.
Όποιος διαβάσει όμως στην ΑΥΓΗ στις 15 Ιουλίου 2017 ένα κατάπτυστο άρθρο του Θ. Παπαδόπουλου θα διαπιστώσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί τη γραμμή των δύο άκρων στο βαθύτερο ιδεολογικό τους περιεχόμενο και όχι μόνο στις τρέχουσες πολιτικές. Γράφει συγκεκριμένα: «Το μίσος που χωρίζει τις ιδεολογίες της Άκρας Δεξιάς και της Άκρας Αριστεράς δεν είναι μίσος πολιτικό ούτε ταξικό. Είναι μίσος θρησκευτικό. Το μεγάλο και δυνατό κράτος που ονειρεύτηκαν όλοι οι βασιλιάδες, οι αυτοκράτορες του κόσμου, όλοι οι δικτάτορες και οι τύραννοι έγινε ιδανικό και μοντέλο των ιδεολογιών τόσο της Άκρας Δεξιάς όσο και της Άκρας Αριστεράς. Επειδή λίγο πολύ είχαν και έχουν τους ίδιους σκοπούς και στόχους». Και συνεχίζει παρακάτω: «Η Άκρα Αριστερά στη Ρωσία πίστευε στην εργατική τάξη, στο κομμουνιστικό κόμμα, στον Στάλιν και στην Ελλάδα στο ΚΚΕ και στο Ζαχαριάδη. Αυτή η τυφλή πίστη είναι κατάλοιπο της θρησκευτικής πίστης. Μια υποκατάσταση».
Και μόλις την Τρίτη, 22 Αυγούστου ο υφυπουργός Άμυνας Βίτσας με δήλωσή του, με τη γνωστή συριζέικη γλώσσα, επιβεβαιώνει πως για τις μεγαλύτερες περιόδους στη Σοβιετική Ένωση υπήρξε ολοκληρωτικό καθεστώς και εγκλήματα που οι ίδιοι οι αρχηγοί της Χρουτσώφ – Γιέλτσιν είχαν αποκαλύψει.
Πράγματι όπως αναφέραμε παραπάνω ο Χρουστσώφ τροφοδότησε το ιμπεριαλιστικό προπαγανδιστικό οπλοστάσιο με άφθονο αντικομουνισμό και ο Γιέλτσιν παλινόρθωσε τον καπιταλισμό και τυπικά που την απαρχή του είχε εγκαινιάσει με το 20ο Συνέδριο ο Χρουτσώφ.
Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνει πως ο οπορτουνισμός στην πολιτική δεν έχει όρια.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Κ.Ε. ΤΟΥ Μ-Λ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ σ. ΗΛΙΑ ΜΕΤΑΛΛΙΔΗ

Ανακοίνωση της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ

 Πέθανε ο σύντροφος Ηλίας Μεταλλίδης, ένας φλογερός κομμουνιστής

Η ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ ανακοινώνει με συγκίνηση πως πέθανε ο φλογερός κομμουνιστής, σύντροφος Ηλίας Μεταλλίδης στέλεχος του Μαρξιστικού – Λενινιστικού κινήματος και του Μ-Λ ΚΚΕ και κηδεύεται αύριο, Πέμπτη 15 Ιούνη, στις 5μμ στην ιδιαίτερη πατρίδα του, που τόσο αγαπούσε, την Ξηρόβρυση Κιλκίς.

 Ο σ. Ηλίας Μεταλλίδης εκπροσωπώντας μια ολόκληρη γενιά επαναστατών, πάλεψε αταλάντευτα σε όλη τη ζωή του για το δίκιο του λαού μας, για τα μεγάλα ιδανικά του Σοσιαλισμού και του Κομμουνισμού.

 Μέσα από τις γραμμές του επαναστατικού ΚΚΕ, σε νεαρή ηλικία μαζί με χιλιάδες άλλους μαχητές εντάχθηκε στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ πολεμώντας ενάντια στους χιτλεροφασίστες κατακτητές και στη συνέχεια ξαναβγήκε στο βουνό για να πολεμήσει μέσα από τις γραμμές του ΔΣΕ τους νέους κατακτητές, τους αμερικανοεγγλέζους ιμπεριαλιστές. Μετά την υποχώρηση ο σ. Ηλίας πέρασε στις σοσιαλιστικές χώρες, στην Τασκένδη της Σοβιετικής Ένωσης μαζί με χιλιάδες Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες.

 Αντιτάχθηκε αποφασιστικά στο αντεπαναστατικό 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ και στις αποφάσεις της περιβόητης 6ης Ολομέλειας του ΚΚΕ που ξεθεμελίωναν την επαναστατική ψυχή του κομμουνιστικού κινήματος και το μετέτρεπαν σε ένα ρεβιζιονιστικό κόμμα. Συνέχισε να βαδίζει σε όλη του τη ζωή ακλόνητα στο δρόμο του επαναστατικού αγώνα, μέσα από τις γραμμές του μ-λ κινήματος και του Μ-Λ ΚΚΕ υπηρετώντας με αφοσίωση τις ιδέες και τα ιδανικά του κομμουνιστικού κινήματος.

 Μέχρι το τέλος της ζωής του και παρά τα 93 χρόνια του, βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα κόντρα σε δεξιές και ψευτοαριστερές κυβερνήσεις, σαν ένα ζωντανό παράδειγμα για τη νέα γενιά του λαού μας, που καλείται σε δύσκολες συνθήκες να αντισταθεί στην ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική βαρβαρότητα και να αγωνιστεί για την Ειρήνη, τη Δημοκρατία, την Εθνική Ανεξαρτησία και το Σοσιαλισμό.

 Η ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ εκφράζει θερμά συλλυπητήρια για το θάνατο του Ηλία στο γιο του Νίκο και σε όλους του δικούς του.

 Αθάνατος!

 Η ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ (Εκδήλωση του Μ-Λ ΚΚΕ)

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε η επίσκεψη μνήμης και τιμής του Μ-Λ ΚΚΕ στη Μακρόνησο

Το Μ-Λ ΚΚΕ χαιρετίζει τις εκατοντάδες συντρόφων, συναγωνιστών και φίλων που αγκάλιασαν με αγωνιστική θέρμη την επίσκεψη μνήμης και τιμής στο θυσιαστήριο της Μακρονήσου. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε με αφορμή την συμπλήρωση των 70 χρόνων από το άνοιγμα του μαρτυρικού νησιού.

ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ

67 χρόνια από το τέλος της ένοπλης πάλης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας

Δημοσιεύτηκε στις: 05, Σεπ 2016 στην εφηερίδα ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Ο τρίχρονος ηρωϊκός αγώνας του ΔΣΕ αποτελεί πηγή αγωνιστικής έμπνευσης και ανεξάλειπτο τίτλο τιμής για τους κομμουνιστές και τον αδούλωτο λαό μας

Οι εσωτερικές διεργασίες, η ίδια η πάλη των τάξεων παρήγαγε αυτό τον τιτάνιο αγώνα του λαού μας με αφετηρία τη μετά το β' παγκόσμιο πόλεμο πραγματικότητα. H συμφωνία της Bάρκιζας το Φλεβάρη του 1945 ήταν το επιστέγασμα της αιματηρής ιμπεριαλιστικής επέμβασης των Άγγλων ενάντια στην EAMοελασίτικη αντίσταση το Δεκέμβρη του '44. Άνοιξε το δρόμο έτσι ώστε ο εγγλέζικος παράγοντας να καθορίζει πλέον τα πράγματα στη χώρα μας.

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1944 : Μια μεγάλη ιστορική σελίδα του λαϊκού και αριστερού κινήματος

Για την Αντίσταση του λαού τον Δεκέμβρη 1944

Δημοσιεύτηκε στις: 03, Δεκ 2014 στην εφημερίδα ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Διδάγματα για μια μάχη

Διεθνές πλαίσιο

Στις 9 Μάη 1945 ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος τελειώνει τυπικά με την παράδοση των Γερμανών φασιστών. Ύστερα από τη ρίψη των ατομικών βομβών από τις ΗΠΑ στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι για επίδειξη δύναμης, οι Ιάπωνες αναγκάστηκαν να παραδοθούν επίσης. Είχε προηγηθεί στις 11 Φλεβάρη 1945 στη Γιάλτα της Κριμαίας η διάσκεψη των ηγετών της Σοβιετικής Ένωσης, ΗΠΑ και Αγγλίας (Στάλιν, Ρούσβελτ, Τσώρτσιλ) για τη λήξη του πολέμου, την παράδοση της Γερμανίας, τους όρους κλπ. Aργότερα (17 Ιούλη 1945) στο Πότσδαμ της Γερμανίας υπήρξε νέα διάσκεψη των ίδιων ηγετών για τις πολεμικές αποζημιώσεις που έπρεπε να πληρώσει η Γερμανία και άλλα θέματα. Για τις διασκέψεις Γιάλτας – Πότσδαμ έχουν γραφτεί πολλά και από πολλούς, κυρίως από την πλευρά της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας προκειμένου να συκοφαντήσουν και να εμφανίσουν την ΕΣΣΔ ότι συμμετείχε "στο μοίρασμα του κόσμου και τις σφαίρες επιρροής".

Οι περισσότεροι αντικομμουνιστές ιστοριογράφοι – δημοσιολόγοι αξιοποιούν τα όσα είπε κι έγραψε εκ των υστέρων ο Ουίστον Τσώρτσιλ και βασικά το περίφημο πακέτο τσιγάρων πάνω στο οποίο "μοίρασε τον κόσμο" με την αποδοχή του Ι.Β. Στάλιν. Στις 26/6/1945 συνήρθε στο Σαν Φραντσίσκο των ΗΠΑ διάσκεψη αντιπροσώπων από 50 χώρες στην οποία αποφασίστηκε η ίδρυση του ΟΗΕ κι εγκρίθηκε το καταστατικό του. Τον Απρίλη και Μάη του 1946 στο Παρίσι εκπρόσωποι της Γαλλίας – Αγγλίας - ΕΣΣΔ και ΗΠΑ συζήτησαν το πρόβλημα ειρήνης με τις χώρες που είχαν συμμαχήσει με τον άξονα (Ιταλία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία και Φιλανδία) καθώς και την ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα. Η λήξη του 2ου παγκόσμιου πόλεμου και η συντριβή του φασισμού βρίσκει ιδιαίτερα δυναμωμένο τον σοσιαλιστικό κόσμο. Ήταν η συνεισφορά της ΕΣΣΔ, η προέλαση του Κόκκινου Στρατού σε όλη την Κεντρική Ευρώπη για τη συντριβή των χιτλερικών στρατευμάτων, το παρτιζάνικο αριστερό κίνημα, το Στάλινγκραντ.

Ο δυτικός καπιταλιστικός κόσμος είχε κάθε λόγο ν’ ανησυχεί. Με πρωτεργάτη – και πάλι- τον Τσώρτσιλ, ο οποίος είχε ηττηθεί από τους Εργατικούς στις εκλογές του 1945, αρχίζει ο λεγόμενος «ψυχρός πόλεμος», ο οποίος φτάνει σε αντικομμουνιστική φρενίτιδα με τον Μακαρθισμό στις ΗΠΑ. Το 1948 μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο Μάρσαλ που τυπικά απέβλεπε στην ανόρθωση βασικών χωρών της Ευρώπης (Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Δανία, Ιρλανδία, Ισλανδία, Ελλάδα, Τουρκία, Αυστρία, Σουηδία, Νορβηγία και Πορτογαλία) από τον πόλεμο, στην ουσία όμως ήταν μια προσπάθεια των ΗΠΑ να ανακόψουν το φίλο-επαναστατικό προοδευτικό ρεύμα σε όλη την Ευρώπη και να βάλουν το χαλινάρι στις καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης τόσο τις ηττημένες (Γερμανία, Ιταλία) όσο και τις νικήτριες (Μ. Βρετανία, Γαλλία) που έβγαιναν εξασθενημένες από τον πόλεμο. Παράλληλα, σε όλο τον κόσμο αναπτύσσονταν ένα τεράστιο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που έθετε ως πρώτη προτεραιότητα την εθνική ανεξαρτησία, έκοβε τα πλοκάμια της πάλαι ποτέ αγγλικής κοσμοκρατορίας. Στην πρωτοκαθεδρία αυτού του ρεύματος αναμφίβολα βρισκόταν το επαναστατικό κίνημα στην Κίνα με επικεφαλής το Κομμουνιστικό Κόμμα. 

Την 1η του Σεπτέμβρη του 1949 ο Κόκκινος Στρατός μπαίνει στο Πεκίνο. Τον Σεπτέμβρη του 1947 ιδρύεται στην Πολωνία η Κομινφόρμ, δηλαδή το κομμουνιστικό γραφείο πληροφοριών που αποτελούσαν τα κομμουνιστικά κόμματα της ΕΣΣΔ, Βουλγαρίας, Γιουγκοσλαβίας, Ιταλίας, Γαλλίας, Ουγγαρίας, Τσεχοσλοβακίας, Πολωνίας και Ρουμανίας. Η 3η κομμουνιστική διεθνής είχε αυτοδιαλυθεί το 1943. Στις 28/6/1948 από την Κομινφόρμ αποπέμφ­θηκε η Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Στις 4/4/1949 δημιουργήθηκε το ΝΑΤΟ (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Νορβηγία, Ισλανδία, Καναδάς, Ολλανδία, Λουξεμβούργο). Το 1952 στο ΝΑΤΟ προσχωρεί η Ελλάδα.

Απελευθέρωση

Υπάρχει μια ολόκληρη φιλολογία για τον πολιτικό προσανατολισμό του ΚΚΕ – ΕΑΜ κατά τη διάρκεια της κατοχής. Το περίφημο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη ήδη από το 1940 μιλούσε για «τελικό έπαθλο» του αντιφασιστικού αγώνα που θα ήταν η Ελλάδα της δουλειάς και της προκοπής. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της κατοχής ο αντιφασιστικός εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας άφηνε ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα ύστερα από το διώξιμο των Γερμανών κατακτητών. Πολύ δε περισσότερο καλ­λιεργούνταν προσδοκίες για ειρηνική λύση του ελληνικού προβλήματος και σε κάθε περίπτωση συσ­κοτίζονταν ο βρώμικος ρόλος των Άγγλων ιμπεριαλιστών που βυσσοδομούσαν κρυφά και φανερά ενάντια στο ΚΚΕ-ΕΑΜ. Η ενιαία επαναστατική διαδικασία (προτσές) που υπήρξε σαν γραμμή σε μια σειρά χώρες (Κίνα-Αλβανία-Γιουγκοσλαβία) απέδωσε καρπούς και οι μάζες, γαλου­χημένες στον αντιφασιστικό αγώνα βασικά με την αντάρ­τικη μορφή, μετασχημάτισαν το πρώτο επαναστατικό στάδιο της κατάκτησης της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας σε σοσιαλισμό. Έξοχη εφαρμογή του ενιαίου (αντιγιαπωνέζικου) μετώπου σε απελευθερωτικό αγώνα υπήρξε στην Κίνα και το κομμουνιστικό κόμμα με επικεφαλής τον Μάο Τσετούνγκ. Αντίθετα το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα που βρέθηκε μπροστάρης κι αιμοδότης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα από την απελευθέρωση (Οκτώβρης 1944) ως τη Βάρκιζα (Φλε­βάρης 1945) παρέπαιε ανάμεσα στη συνθηκολόγηση και τη συνέχιση του αγώνα. Η αρχή είχε γίνει με τις συμφωνίες της Καζέρτας και του Λιβάνου όπου η ηγεσία του ΕΑΜ είχε αποδεχτεί τους φυγάδες και ριψάσπιδες αστούς πολιτικούς ως συνομιλητές.

Τα σχέδια των Άγγλων για τον περιορισμό της δύναμης του ΕΑΜ είχαν διαφανεί πολύ πριν την απελευθέρωση. Με τη συμφωνία της Καζέρτας, του Λιβάνου αλλά και το σχέδιο «κιβωτός» απέβλεπαν στην εξουθένωση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ και την αγκίστρωσή του στα βουνά, την υποβοήθηση όλων των φιλοφασιστικών ομάδων ως αντίβαρο στο ΕΑΜικό αντάρτικο και τη βοήθεια στον ΕΔΕΣ του Ν. Ζέρβα. Η Ελλάδα θα αποδεικνυόταν ότι ήταν η μοναδική χώρα στα Βαλκάνια που δεν πέρασε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στις σοσιαλιστικές δυνάμεις. Η Αγγλία, έχοντας την Ελλάδα ως ορμητήριο (τη θέση της αργότερα την πήραν οι ΗΠΑ), μαζί με τις βάσεις στην Κύπρο μπορούσε να ελέγχει καλύτερα τα νέα επαναστατικά καθεστώτα στα νότια Βαλκάνια. Γι αυτόν το σκοπό οι Εγγλέζοι ιμπεριαλιστές θα συνεργάζονταν όχι μόνο με τα υπολείμματα των αστών πολιτικών αλλά και με τους γερμανοτσολιάδες φασίστες.

Η απελευθέρωση της χώρας βρίσκει τον ΕΛΑΣ να αριθμεί 150.000 μαχητές (ΕΛΑΣ, ΕΛΑΝ, Εθνική Πολιτοφυλακή) και να έχει δώσει πάνω από 600 μάχες εξοντώνοντας ή αιχμαλωτίζοντας πάνω από 30.000 Γερμανο-Ιταλούς στρατιώτες. Στις 10 Μάρτη του 1944 στη Βίνιανη της Ευρυτανίας συγκροτείται η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), η οποία προκήρυξε εκλογές για την ανάδειξη εθνικού συμβούλιου. Το τελευταίο συνήρθε στις Κορυσχάδες Ευρυτανίας από τις 14 έως 27 Μάη. Το ψήφισμα εκτός των άλλων καθιέρωνε την ισότητα ανδρών – γυναικών, όριζε ως γλώσσα τη γλώσσα του λαού, την εργασία ως βασική κρατική αποστολή, ορίζοντας πως η εξουσία πηγάζει από το λαό και ασκείται από το λαό. Η αίγλη του ΕΑΜικού κινήματος είχε εμπεδωθεί με «φωτιά και σίδερο». Οι νεκροί του ΕΑΜ ξεπερνούσαν τις 400.000, δηλαδή το 5% του συνολικού πληθυσμού, εκ των οποίων 260.000 πέθαναν από την πείνα και 50.000 εκτελέστηκαν από τους φασίστες. Απέναντι σ’ αυτό το από κάθε άποψη τεράστιο κίνημα ξεδιπλώθηκαν οι επιδιώξεις των Άγγλων ιμπεριαλιστών και της ντόπιας ολιγαρχίας, που όταν δεν συμβιβάστηκε με τον κατακτητή, τράπηκε σε φυγή στο ε­ξωτερικό. Τα πρώτα αγγλικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν τον Οκτώβρη 1944 στη Δυτική Πελοπόννησο σε ασφαλή σημεία, αφού ο ΕΛΑΣ είχε απελευθερώσει σχεδόν όλη τη χώρα και οι Γερμανοί εγκατέλειπαν την Αθήνα. Στις 18 Οκ­τώβρη ο Γ. Παπανδρέου που χρίστηκε πρωθυπουργός μιλάει στο λαό της Αθήνας από το Σύνταγμα. Η αγγλική πολιτική μπαίνει σε νέα φάση. Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Άγγλοι συμπεριφέρονταν διπρόσωπα και ύπουλα, προσπαθώντας να υποσκάψουν τη δύναμη και το κύρος του ΕΑΜ –ΕΛΑΣ. Ενίσχυαν με εφόδια, πολεμικό υλικό και λίρες τον ΕΔΕΣ και την ΕΚΚΑ, αξιοποίησαν τον φθαρμένο αστικό κόσμο, τον βασιλιά Γεώργιο Β’ και τον συνεργάτη των Γερμανών αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό ενάντια στο ΕΑΜ. Μετά τη νίκη του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ (Φλεβάρης 1943) ο εγγλέζικος ιμπεριαλισμός και ο ιθύνων νους του, ο Τσώρτσιλ, αντιλήφτηκαν ότι έπρεπε να εργάζονται για την «επομένη μέρα». Όταν δηλαδή θα έφευγαν οι Γερμανοί∙ γράφει σχετικά: «είμαστε υποχρεωμένοι να επέμβουμε στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας τη στιγμή της απελευθέρωσης».

Το ΕΑΜ

Η ίδρυση του ΕΑΜ δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία όπως θέλουν να την παρουσιάζουν ορισμένοι. Το ΕΑΜ ήταν γνήσιο τέκνο του επαναστατικού ΚΚΕ, της πολιτικής γραμμής του αντιφασιστικού μετώπου και της ΕΣΣΔ. Της ίδρυσης του ΕΑΜ προηγήθηκε το περίφημο γράμμα του Ζαχαριάδη για τον χαρακτήρα του πόλεμου. Στις αρχές του Ιούλη 1941 συνήρθε στην Αθήνα η 6η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (εκλεγμένη στο 6ο Συνέδριο) και έθεσε στην ημερήσια διάταξη το «καθήκον της πάλης» ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και το φασισμό, και την κοινωνική προκοπή. Η απόφαση αυτή κατέληγε: «κάθε κομμουνιστής έχει χρέος να δώσει όλες τις δυνάμεις του για τη συγκρότηση του εθνικού μετώπου». (Βλέπετε οι κομμουνιστές δεν ντρέπονται να υποστηρίξουν την εθνική ανεξαρτησία όπως κάνουν οι σημερινοί αντικαπιταλιστές της φράσης). Λίγο αργότερα (16/7/1941) συγκροτείται το Εργατικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΕΑΜ) από κομμουνιστικές και ρεφορμιστικές παρατάξεις. Ταυτόχρονα το γραφείο περιοχής της Μακεδονίας – Θράκης αποφάσισε να οργανώσει ένοπλες ομάδες ανταρτών και σύντομα ξεσήκωσε τους πατριώτες κατά των Βούλγαρων κατακτητών – φασιστών. Η πολιτική γραμμή του αντιφασιστικού μετώπου επιβεβαιώνεται και στην 7η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ (Δεκέμβρης 1941) όπου αναλαμβάνει καθήκοντα γραμματέα ο Γ. Σιάντος, ο οποίος μόλις είχε δραπετεύσει από τις φυλακές. Στις 27 Σεπτέμβρη 1941 στα Εξάρχεια της Αθήνας συγκροτείται το θρυλικό ΕΑΜ. Στη σύσκεψη πήραν μέρος εκπρόσωποι του ΚΚΕ, του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδας (Χωμενίδης), της Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας (Ηλ. Τσιριμώκος), του Αγροτικού Κόμματος (Βογιατζής, Τανούλας). Μετά την υπογραφή του ιδρυτικού συμφώνου προσχώρησαν στο ΕΑΜ η Σοσιαλιστική Ένωση, το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, οι Σοσιαλιστές Δημοκράτες, το Εργατικό ΕΑΜ, οι Αριστεροί Φιλελεύθεροι και η Εθνική Αλληλεγγύη. Το παλιό πολιτικό δυναμικό (Σοφούλης, Παπανδρέου, Καφαντάρης, Τσαλδάρης, Μυλωνάς, Ράλλης, Γονατόπουλος), όταν δεν «το έσκασε» στο Κάιρο βολευόταν καιροφυλακτώντας για «καλύτερες μέρες» και πάντως μακριά από κάθε πράξη αντίστασης. Ο Εγγλέζος συνταγματάρχης Χάμον γράφει: «αμέσως μετά την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα το κομμουνιστικό κόμμα ανέλαβε την πρωτοβουλία της οργάνωσης αντίστασης και ζήτησε από τα αστικά κόμματα να συνεργαστούν μαζί του». Στις γραμμές του ΕΑΜ οργανώθηκαν και συγκεντρώθηκαν όλα τα αγωνιζόμενα τμήματα του λαού. Η πρώτη μεγάλη επιχείρηση του ΕΑΜ ήταν η μάχη ενάντια στην πείνα το 1942, η πάλη για την επιβίωση του λαού. Ενώ στις 16 Φλεβάρη 1942 κυκλοφορεί πλατειά η διακήρυξη για την ίδρυση του ΕΛΑΣ με πρώτο σκοπό την απελευθέρωση της χώρας από τους κατακτητές. Αιμοδότης, εμπνευστής, οργανωτής και καθοδηγητής του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ήταν το επαναστατικό ΚΚΕ.  

Ο Δεκέμβρης

Την 1η Δεκέμβρη, ο Σκόμπυ (αρχηγός των βρετανικών στρατευμάτων) ανακοινώνει την αποστράτευση όλων των ανταρτών. Ήταν φανερό ότι η διαταγή στρέφονταν ευθέως κατά του ΕΛΑΣ που αριθμούσε σε όλη τη χώρα πάνω από 130.000 άνδρες και γυναίκες ένοπλους/ες. Απέναντί του, βρίσκονταν οι γερμανοντυμένοι του Ιερού Λόχου και της Ορεινής Ταξιαρχίας, τα υπολείμματα του ΕΔΕΣ και οι γερμανοτσολιάδες που γύρευαν αγγλική προστασία. Ο Σκόμπυ δηλώνει πως «στέκομαι στο πλευρό της ελληνικής κυβερνήσεως ….. χρειάζεται να γίνουν ελεύθερες εκλογές». Οι υπουργοί του ΕΑΜ οδηγούνται σε παραίτηση. Η παραίτηση των ΕΑΜικών υπουργών (Σβώλος, Ζεύγος, Τσιριμώκος, Πορφυρογένης, Καρτάλης, Ασκουτσής, Αγγελόπουλος) θα έπρεπε να παρασύρει ολόκληρη την κυβέρνηση Παπανδρέου. Όμως η τελευταία, στηριγμένη στα αγγλικά όπλα, είχε σκοπό να χτυπήσει το εθνικό-ανεξαρτησιακό, λαϊκό-δημοκρατικό και αριστερό κίνημα. Ο στόχος των Άγγλων ήταν να κρατήσουν ως βασικό στρατιωτικό ορμητήριο την Αθήνα, έχοντας στο πλευρό τους κάθε αντι-ΕΑΜική ομάδα. Συγκεκριμένα στο Γουδί και τη σχολή Χωροφυλακής λειτουργούσαν στρατόπεδα των ταγματασφαλιτών, οι Χίτες κρατούσαν το Θησείο, οι ΕΔΕΣίτες μεγάλα κεντρικά ξενοδοχεία και μαζί με Άγγλους στρατιώτες πρόβαιναν σε προκλήσεις κατά των ΕΑΜιτών πολιτών.

3 Δεκέμβρη 1944 -  H ματωμένη Κυριακή

Την 1η Δεκέμβρη το ΕΑΜ αποφασίζει παλλαϊκή απεργία για το Σάββατο 2 Δεκέμβρη και συλλαλητήριο για την Κυριακή 3 Δεκέμβρη ως διαμαρτυρία για τον μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ και τις προκλήσεις Άγγλων και φασιστών. Η παλλαϊκή – γενική απεργία στέφεται με απόλυτη επιτυχία, ενώ ο Γ. Παπανδρέου, δοκιμάζοντας τις αντοχές του ΕΑΜ, ανακαλεί την άδεια για το συλλαλητήριο. Από τα ξημερώματα χιλιάδες λαού από παντού πλημμυρίζουν το Σύνταγμα, προχωρώντας με σημαίες, τις σημαίες των αγώνων, με πανό και συνθήματα. Στις 11 το πρωί κι ενώ η πλατεία είναι γεμάτη αρχίζουν να πέφτουν πυρά από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, τα Παλαιά Ανάκτορα και τη Διεύθυνση Αστυνομίας: 21 νεκροί και 140 τραυματίες, ενώ το ίδιο βράδυ δολοφονούνται αφισοκολλητές του ΕΑΜ. Αμέσως το ΕΑΜ κηρύσσει γενική απεργία. Στις 4 του Δεκέμβρη νεκρική πομπή που διασχίζει πάλι το Σύνταγμα δέχεται στην επιστροφή από το νεκροταφείο ύπουλη επίθεση από Χίτες. Άλλοι 40 νεκροί και 70 τραυματίες, ενώ την επόμενη μέρα η Ασφάλεια σκοτώνει πάνω από 30 άτομα. Η εξέλιξη της σύγκρουσης είναι αναπόφευκτη, μόνο που δεν έφτανε η αυτοθυσία και ο ηρωισμός για να ηττηθούν οι ντόπιοι φασίστες και οι Άγγλοι κατακτητές.

Ηρωικός λαός –  Δειλή ηγεσία

Αμέσως μετά τα γεγονότα της 3ης Δεκέμβρη ο Σκόμπυ, παραμερίζοντας την «αχυρένια» κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, κλιμακώνει τις αντιΕΑΜικές ενέργειές του. Κηρύσσει στρατιωτικό νόμο, ανακοινώνει τη διάλυση της πολιτοφυλακής του ΕΑΜ, ενώ Άγγλοι στρατιώτες περικυκλώνουν και αφοπλίζουν το 2ο σύνταγμα της 2ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Οι Άγγλοι υπερτερούν σε πολεμικό υλικό (πυροβόλα, τανκς, αεροπλάνα, πολεμοφόδια). Σύμφωνα με την έκθεση του Γ. Σιάντου στην 11η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ το 1945, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ φτάνουν στις 12.000 (όσο τον υπολογίζουν και οι Άγγλοι). Οι Βρετανοί παράταξαν στην αρχή 30.000 στρατιώτες που έφτασαν στις 60.000, 80 αεροπλάνα και 200 τανκς. Στο πλευρό τους πολεμούσαν η 3η Ορεινή Ταξιαρχία με 2.500 άνδρες, ο Ιερός Λόχος με 500 άνδρες, η Χωροφυλακή με 3.000 άνδρες και οι συμμορίες δωσίλογων φασιστών με πάνω από 10.500 άνδρες. Ο Λ. Σπαής , υπουργός Στρατιωτικών, γράφει σχετικά: «αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθούν κατά του ΕΑΜ τα Τάγματα Ασφαλείας. Η εισήγηση ήταν των Άγγλων, η απόφαση δική μου. Συνολικά υπήρχαν 27.000 των Ταγμάτων Ασφαλείας, χρησιμοποιήσαμε 12.000, τους λιγότερο εκτεθειμένους και οπωσδήποτε κανένα από τα σημαίνοντα στελέχη. Τους ντύσαμε, τους εξοπλίσαμε αφού τους πήραμε από τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, κυρίως από το Γουδί, στο κτίριο των Παλαιών Ανακτόρων τη σημερινή Βουλή. Εκεί στα υπόγεια υπήρχαν αποθήκες ιματισμού κι εξοπλισμού». Η στρατιωτική υπεροχή των Άγγλων ήταν εμφανής, ωστόσο η ηγεσία του ΚΚΕ κρατά το στρατιωτικό δυναμικό του ΕΛΑΣ γύρω από την πρωτεύουσα χωρίς να το ρίχνει στη μάχη. Απέναντι στους ντόπιους φασίστες και τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό αντιπαρατάσσεται και πολεμά ο αθηναϊκός λαός. Ηρωικές σελίδες γράφονται κύρια στις ανατολικές συνοικίες με πρωτοπόρα την Καισαριανή. Αυτή την περίοδο διαλέγει ο Τσώρτσιλ για να επισκεφτεί την Αθήνα, ανήμερα της 25ης Δεκέμβρη 1944. Έρχεται συνοδευόμενος από τον ‘Ιντεν, υπουργό Εξωτερικών, και συγκαλείται σύσκεψη στην Αθήνα. Λαμβάνει μέρος αντιπροσωπεία του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ με τους Γ. Σιάντο, Μ. Παρτσαλίδη και τον στρατηγό Μ. Μάντακα, ο Γ. Παπανδρέου με υπουργούς, ο Ν. Πλαστήρας, ο Τσώρτσιλ, ο Ίντεν, εκπρόσωποι αστικών κομμάτων. Η σύσκεψη συνεχίστηκε στις 26/12 χωρίς αποτέλεσμα, αφού οι Άγγλοι απαιτούσαν ολοκληρωτικό και μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, τη συντριβή του ΕΑΜικού κινήματος και την υποταγή της χώρας. Ο Τσώρτσιλ σε συνέντευξη τύπου (27/12) ανακοινώνει με ιταμό ύφος την απόφαση να εκκαθαριστεί η Αθήνα κι ο Πειραιάς. Στις 3 Γενάρη 1945 διορίζεται πρωθυπουργός ο Ν. Πλαστήρας, αφού ο Γ. Παπανδρέου είχε κάνει τη βρώμικη δουλειά. Ήδη από τις 27/2 η γενική επίθεση των Άγγλων έφερε σε θέση άμυνας τον ΕΛΑΣ. Η Κ.Ε. του ΕΛΑΣ αποφάσισε τη σύμπτυξη των δυνάμεων έξω από την Αθήνα-Πειραιά. Οι μηχανισμοί του ΚΚΕ και του ΕΛΑΣ μεταφέρονται εκτός Αθηνών και πολλοί αριστεροί εγκαταλείπουν την πόλη για ν’ αποφύγουν την τρομοκρατία των Εγγλέζων, παρακρατικών, φασιστών και δωσίλογων. Την μέρα της υποχώρησης με τις υπογραφές των Μάντακα- Χατζημιχάλη- Σιάντου στην ανακοίνωσή της τελειώνει: « πολίτες στα όπλα. Ο αγώνας συνεχίζεται. Θα διεξαχθεί με ακόμη μεγαλύτερο πάθος. Η Αθήνα κι ο Πειραιάς είναι αδούλωτοι. Η Ελλάδα θα μείνει ελεύθερη. Η νίκη είναι δική μας. Όλοι και όλα για τη συντριβή του ελληνικού φασισμού. Για την ελευθερία. Για τη δημοκρατία. Για την ανεξαρτησία της χώρας. Για τον πολιτισμό και το μέλλον της Ελλάδας». Αν και στην ανακοίνωση της στρατιωτικής υποχώρησης αναφέρεται η επιδρομική μανία του Σκόμπυ, εν τούτοις η ηγεσία του ΚΚΕ – ΕΛΑΣ έχει σοβαρά κενά στη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων. Καλεί τον λαό να συντρίψει τον ντόπιο φασισμό αλλά αφήνει «έξω» τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό. Αναπόφευκτα η ήττα του Δεκέμβρη οδηγεί στη Βάρκιζα, όπως αναπόφευκτα ο αντιφασισμός, που δεν συνδεόταν με την ανεξαρτησία και τη λαοκρατία, θα οδηγούσε στη συσκότιση των Άγγλων ιμπεριαλιστών. Στις 9 Γενάρη 1945 υπογράφηκε ανακωχή με τις υπογραφές του Σκόμπυ από τη μια μεριά και των Ζεύγου - Παρτσαλίδη και των ταγματαρχών Μακρίδη – Αθηνέλλη από τον ΕΛΑΣ. Η κυβέρνηση–μαριονέτα των Πλαστήρα – Δαμασκηνού δεν υπάρχει παρά μόνο στα χαρτιά. Η συμφωνία ανακωχής είναι συντριπτική κατά του ΕΛΑΣ. Αναγκάζεται να αποχωρήσει από την Αττική, Θεσσαλονίκη, Βοιωτία, Εύβοια, Φθιώτιδα, Μαγνησία και Βόρεια Πελοπόννησο!! Οι αγγλικές θέσεις επιβλήθηκαν δια πυρός και σίδηρου και η ΕΑΜΟΕΛΑΣίτικη ηγεσία, βαθειά επηρεασμένη από τις οππορτουνιστικές θέσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ, άνοιξε τον δρόμο για τον αφοπλισμό του κινήματος. Ο πρωτομάστορας του αγγλικού επεμβατισμού γράφει σχετικά: «έτσι τέλειωσε η μάχη που διήρκεσε έξι εβδομάδες και που έγινε για να καταλάβουμε την Αθήνα κι όπως θα δείξει η συνέχεια των γεγονότων για ν’ απαλλάξουμε την Ελλάδα από τον κομμουνιστικό ζυγό».

Η μάχη του Δεκέμβρη του 1944, τώρα που κλείνουν 70 χρόνια, μας δίνει ουσιαστικά και βαθειά συμπεράσματα. Αστοί και ρεφορμιστές πολιτικοί και ιστορικοί μιλούν με απαξίωση για τον «κόκκινο Δεκέμβρη», για τον Δεκέμβρη που χαρακτηρίστηκε από τον ηρωισμό και την αυτοθυσία ενός μικρού λαού απέναντι στη στρατιωτική παντοκρατορία της εποχής. Ήταν η πρώτη φορά μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο που ένας λαός έστρεψε τα όπλα του κατά των Άγγλων ιμπεριαλιστών. Ο Δεκέμβρης κατέληξε σε στρατιωτική νίκη των Άγγλων ιμπεριαλιστών-επεμβασιών. Ωστόσο το λάθος του ΚΚΕ-ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δεν ήταν βασικά στρατιωτικό. Η μεταφορά των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στα βουνά με τον Άρη Βελουχιώτη στην Ήπειρο να κυνηγά τον Ζέρβα, ο στρατιωτικός δισταγμός με δυο λόγια, ήταν απότοκο της πολιτικής σύγχυσης της ηγεσίας του ΚΚΕ για τον ρόλο των Άγγλων στη μεταπολεμική εποχή. Στις διπλανές χώρες, τόσο οι παρτιζάνοι του Εμβέρ Χότζα όσο και του Τίτο ξεπέρασαν γρήγορα τις φιλίες με τις δυτικές αστικές δυνάμεις που στράφηκαν κατά του άξονα. Δυστυχώς η ηγεσία του ΚΚΕ δεν μπόρεσε να διακρίνει την αλλαγή φάσης και να οδηγήσει το αντιφασιστικό – λαϊκό κίνημα για την ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία. Η αυταπάτη για τον ρόλο των Άγγλων ιμπεριαλιστών και ο συμφιλιωτισμός με τους «συμμάχους» είναι εμφανής σ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Οι Άγγλοι δεν θα έχαναν την ευκαιρία να επιτεθούν. Ο Δεκέμβρης είναι οδηγός από την ορθή σε ό,τι αφορά τη δύναμη του λαού και ταυτόχρονα οδηγός από την ανάποδη σε ό,τι αφορά την αρχή να πάμε τα πράγματα μέχρι το τέλος. Την επανάσταση δεν την αφήνεις μισοτελειωμένη, αλλιώτικα στο τέλος θα βρεθεί η Βάρκιζα.