Το πραγματικό πρόσωπο της κυβερνητικής πολιτικής.

 

Από φιάσκο σε φιάσκο η κυβερνητική πολιτική

Λόγια του αέρα, δηλώσεις κενές περιεχομένου, ακολούθησαν το ταξίδι του Γεραπετρίτη στην Τρίπολη της Λιβύης. Δεν προέκυψε κανένα αποτέλεσμα για το μεταναστευτικό και την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών ούτε καν στο διμερές εμπόριο. Η επίσκεψη του Έλληνα υπουργού πραγματοποιήθηκε στη σκιά των καταγγελιών και από τις δύο πλευρές της Λιβύης (Τρίπολη και Βεγγάζη) ενάντια στην ελληνική κυβέρνηση που αποφάσισε να δημοπρατήσει θαλάσσια οικόπεδα νότια και δυτικά της Κρήτης. Η Λιβύη, της Τρίπολης του Ντμπέιμπα, με ρηματική διακοίνωση που υπέβαλε στον ΟΗΕ στις 20 Ιουνίου 2025 (και οι λεπτομέρειές της ήρθαν πρόσφατα στη δημοσιότητα), αμφισβητεί ευθέως τη μέση γραμμή που έχει ορίσει η Ελλάδα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ της Κρήτης. Θεμελιώνει επίσημα τις διεκδικήσεις της στο παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο του 2019. Στην ουσία υιοθετεί τη λογική της Άγκυρας, που υποστηρίζει ότι τα νησιά δεν έχουν καμιά επίδραση στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας / ΑΟΖ. Γι’ αυτό και ο τουρκικός Τύπος πανηγυρίζει μιλώντας για «ιστορικό χτύπημα» και «ιστορική εξέλιξη» αναφορικά με την καταγγελία της δυτικής Λιβύης κατά της Ελλάδας στον ΟΗΕ.

Ελληνική εξωτερική πολιτική: υποτέλεια και ραγιαδισμός.

 

Ελληνική εξωτερική πολιτική: Σταθερά στην «πλευρά» των ιμπεριαλιστών και σιωνιστών

 

Δεν πρόλαβε να περάσει ένα εικoσιτετράωρο από την επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης με συνέντευξή του «εφ’ όλης της ύλης», επιβεβαίωσε τη θέση της χώρας μας στην υποτιθέμενη «σωστή πλευρά της ιστορίας». Και αυτή δεν είναι άλλη από την ταύτιση με τα συμφέροντα των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και των σιωνιστών κατακτητών. Τη στιγμή, μάλιστα, που το φασιστικό κράτος του Ισραήλ σφυροκοπά τη Γάζα, πραγματοποιώντας έναν πρωτοφανή για τα μεταπολεμικά δεδομένα γενοκτονικό πόλεμο, τη στιγμή που έχει βομβαρδίσει τον Λίβανο, έχει καταλάβει σημαντικά εδάφη στη Συρία και ενώ μετά την επίθεση στο Ιράν απειλεί με γενικευμένη ανάφλεξη όλη την περιοχή, ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας δε διστάζει να ξεστομίσει πως το Ιράν και όχι το Ισραήλ αποτελεί «αποσταθεροποιητικό παράγοντα στην περιοχή».

Κριτική στη στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ για ορισμένα σοβαρά πολιτικά ζητήματα.

 

Τρία σχόλια για το πραγματικό πρόσωπο του ΚΚΕ

 

Ένα χρόνο μετά το έγκλημα των Τεμπών, μια πελώρια επιχείρηση συγκάλυψης έχει ενορχηστρωθεί από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με τη στήριξη των μέσων ενημέρωσης και των δικαστικών και εισαγγελικών αρχών. Στην προσπάθεια διάχυσης των ευθυνών από πάνω της ωσ­τόσο, η κυβέρνηση βρήκε στήριξη και από το ΚΚΕ στην κοινοβουλευτική διαδικασία, όταν έσπευσε να προτείνει σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τη διερεύνηση των ευθυνών από το 1997! Τριάντα, δηλαδή, περίπου χρόνια πριν. Η κυβέρνηση έσπευσε να συμφωνήσει και να αξιοποιήσει το δώρο που της πρόσφερε το ΚΚΕ για να αρνηθεί την προανακριτική επιτροπή που θα ερευνούσε με βάση το φάκελο της ευρωπαϊκής εισαγγελίας που κατατέθηκε αρχές Ιουλίου και έθετε ονομαστικά προς διερεύνηση ποινικών ευθυνών των νυν και τέως υπουργών Μεταφορών Καραμανλή και Σπίρτζη. Όχι ότι θα έπρεπε να περιμένει κανείς από την κοινοβουλευτική αυτή διαδικασία τίποτε ουσιαστικό, είτε έτσι είτε αλλιώς, ωστόσο -ανεξάρτητα και πέρα από αυτό- έχουν τη σημασία τους οι πολιτικές εντυπώσεις και τα πολιτικά μηνύματα· και το ΚΚΕ έστειλε τα δικά του, δίνοντας χείρα βοηθείας και βγάζοντας από τη δύσκολη θέση την κυβέρνηση.

Οι μεγάλες κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα δημιουργούν νέο τοπίο.

 

 Η διάχυτη λαϊκή αμφισβήτηση και οργή παύει να είναι βουβή

 

 Το πολιτικό κλίμα αλλάζει. Εννέα μήνες μετά τον «εκλογικό θρίαμβο» της ΝΔ, το «άτρωτο» και η «παντοδυναμία» της αρχίζουν να δοκιμάζονται και να αμφισβητούνται. Όχι από κάποιον επίδοξο διεκδικητή της κυβερνητικής εξουσίας από το χώρο της αστικής αντιπολίτευσης, αξιωματικής και μη. Αυτή βουλοπλέει και παραδέρνει μέσα σε μια μεγάλη κρίση, κάτω από το βάρος των κραυγαλέα αντιλαϊκών κυβερνητικών πεπραγμένων της, από την έναρξη της μνημονιακής περιόδου και εντεύθεν. Και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ αδυνατούν, προς το παρόν, να συγκροτήσουν ουσιαστικό αντιπολιτευτικό λόγο και, πολύ περισσότερο, εναλλακτική πρόταση και διέξοδο.
Οι σκοτούρες και η έκδηλη πλέον ανησυχία της ΝΔ οφείλονται στο γεγονός ότι η υφέρπουσα, διάχυτη, λαϊκή αμφισβήτηση, αποδοκιμασία και οργή παύει να είναι βουβή, παύει να είναι αόρατη. Βγαίνει στην επιφάνεια με μαζικό και δυναμικό τρόπο και αποσταθεροποιεί το αλαζονικό κυβερνητικό αφήγημα περί αδιατάρακτης επιβολής του περιβόητου «πολυδύναμου εκσυγχρονισμού».