Η οικονομική κρίση που χτύπησε κάθετα και
οριζόντια όλα τα λαϊκά στρώματα, τροποποίησε αναμφίβολα όλες τις
υφιστάμενες κοινωνικές σχέσεις. Εμβόλισε ανεπανόρθωτα -προς το παρόν-
εδραιωμένες πεποιθήσεις, συγγενικές σταθερές, παγιωμένες αξίες και
τρόπους ζωής. Τίποτα δεν είναι όπως πριν και από αυτή την άποψη η κρίση
δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα λογιστικό και αριθμητικό δεδομένο
που αφορά στο μισθό, μεροκάματο, σύνταξη, επιδόματα, αλλά ως ένα
πολυσύνθετο γεγονός με δεκάδες απολήξεις άλλοτε εμφανέστατες, άλλοτε
λιγότερο εμφανείς, που μετασχημάτισε όλο τον κοινωνικό ιστό. Ακόμα και
οι παραδοσιακές γιορτές που ένωναν τους λαϊκούς ανθρώπους και
αποτελούσαν κοινωνική συγκολλητική ύλη μειώθηκαν σημαντικά. Και εδώ
βλέπουμε ανάγλυφα και παραστατικά τις δύο «ψυχές» του κοινωνικού χώρου.
Τον αριθμητή και τον παρανομαστή. Τους πάνω και τους κάτω.